Saint-Pol-Roux Pielgrzymka do św. Anny Ostrowska, Bronisława Kowalska, Dorota Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pielgrzymka-do-sw-anny http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1911 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-09 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1439.jpg Fireworks, fotologic@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1439 DCC 1DDF 3MP Saint-Pol-Roux Pielgrzymka do św. Anny pisownia łączna / rozdzielna: w krąg > wkrąg interpunkcja - usunięto przecinek przed pauzą: , ---; usunięto przecinek: darze Świętą (nie chcą czynić wdową po swym darze, Świętą o oczach z morskich traw); dodano przecinek: z nimi, wszystkie (idą z nimi wszystkie pięć woniejące majerankiem, narzeczone z porcelany); dzwonów, znajdują (Ale w zanadrzach swych, pod witaniami dzwonów znajdują jeno medaliki) Pięciu zuchów z majoliki, każdy, rzekłbyś, ciosem w skale, którym w oczach morze gra, gdy w sen fale kładzie, pielgrzymują wraz z daleka do kaplicy malowanej, kędy czeka uśmiechnięta, wiecznie ładna, dobra Święta. Przystroiwszy się niedzielnie, każda w parze z swym kochankiem, idą z nimi, wszystkie pięć woniejące majerankiem, narzeczone z porcelany, jedna w drugą --- cacko! Niby jabłka leśnych dziczek promienieją wkrąg weselnie rumieńcami liczek ładnych --- boć od strasznych wielorybów, o szkaradnych paszcz bezdenibezdeń --- tu: bezdenna otchłań., od posępnych wielorybów powracają zgrają chwacką zdrowi, dzielni żeglarczycy do ich łożnic przeznaczeni. PielgrzymMłodzieńcza ich gromadka wędruje bezustannie ku dobrej świętej Annie: przez piaski i pasieki, kamieni młyńskich łomy, zaciszne domy, gryki, lny, dzwonnice z chleba razowego, poprzez pachnących łąk manowce, pomiędzy krowy, owce i kozy, za przykładem prababek --- beczące. Wreszcie zbożni podróżnicy przybywają pełni ducha do kaplicy malowanej, kędy każdej prośby słucha uśmiechnięta dobra Święta. Przybywają syny fal ofiarować swoje dary Chrzestnej Macierzy, co ma oczy z morskich traw; chrzestnej matce marynarzy, co nie szczędzi im pomocy przed wilkami żarłokami --- wichrami północy i przez wodny wiedzie kraj swe baranki wierne z drzewa --- do owczarni --- w CornouaillesCornouailles (fr.), Kornwalia --- kraina w płd.-zach. części Anglii.. Przetożprzetoż (daw.) --- a więc; dlatego właśnie. szukają w zanadrzach swych pod witaniami dzwonów, szukają srebrnych i złotych serc, zaprzysiężonych dobrej Świętej wśród raf, które w żałobnych szat obłócząraf, które w żałobnych szat obłóczą zwoje niewiasty --- raf, które sprawiają, że kobiety stają się wdowami. zwoje niewiasty, płakać idące nad zdroje. Przetoż szukają serc ze srebra albo złota, podczas kiedy na trawie i mchu pokładły się do snu pielgrzymką umęczone narzeczone o włosach snopiasnopie --- własc. snopy; snopia --- tu: jak snopy. lnu. Ale w zanadrzach swych, pod witaniami dzwonów, znajdują jeno medaliki, grosze, hubkę, koraliki, lecz nie znajdują nigdzie serc ze srebra ni ze złota. Pobożność, MorzePłaczą więc pątnicypątnik (daw.) --- pielgrzym., zbożni żeglarczycyzbożni żeglarczycy --- pobożni żeglarze., boć nie chcą czynić wdową po swym darze Świętą o oczach z morskich traw --- która na wód obszarze podróżom kruchym wiernej dziatwy wybawcze tratwy śle. Tak zbożnym staje się w istocie swej, który wędruje przez niebieskie morze pod krzyżem masztów i rej. W nagrzanym wietrze umęczone wciąż śpią na trawie wiankiem porcelanowe narzeczone, pachnące majerankiem. Nagle, chłopcy z majoliki sięgają za pas, i wszyscy wraz wyjmują w blask na słońce nożyki błyskające jako sardynek pięć --- potem na palcach suną się ku dziewicom w śnie. UrodaDrobne uszka dziewic onych, w splotach barwy zbóż, różowieją niby muszle w złotym piasku mórz. A młodzieńcy, niby gwoli szaleństw słodkich i swawoli, uklękają wraz na ziemi przed ładnemiładnemi --- dziś popr.: ładnymi., które śpią w trawie, prawie tak zielonej, jako śpiewna żabka drzewna. Serce, Dar, Poświęcenie, OfiaraA gdy każdy już koleją rozpiął stanik i gorsecik, gdzie się rajskie jabłka śmieją --- szybkim zwrotem, z oczu grotem, jak dwa lśniące lichtarzyki, zanurzają w piersi żywe dzielni chłopcy z majoliki ostrz sardynki połyskliwe. Tryskając nagle, róż zrasza kroplami i plami mchów stary plusz. Rzekłbyś, że kuźni krzew ogniowy swoje żary na ich głowy kładzie jak sztandary, lub że garściami jedli w sadzie wystałewystały --- tu: dojrzały. morwy i maliny. Tu dłonie ich sięgają w głębie prześlicznych łon i wyjmują pięć serc, pięć serc, bijących skrzydłem. W nagrzanym wietrze umęczone wciąż śpią na trawie wiankiem porcelanowe narzeczone, pachnące majerankiem. Potem zeszywszy ciała śniegi gęstymi swych całunków ściegiściegi --- dziś popr. forma N. lm: ściegami., swych zębów igłą śmigłą, spiąwszy koleją gorseciki i staniki, gdzie się śmieją rajskie jabłka dwa --- wchodzą wreszcie do kaplicy, do kaplicy malowanej, ofiarować serca, serca bijące skrzydłem, Świętej o oczach z morskich traw, co nie szczędziła im pomocy przed wilkami żarłokami wichrami północy, i przez wodny wiodła kraj swe baranki wierne z drzewa do owczarni w Cornouailles. RozstanieNiestety! znów stanąwszy na trawie i na mchu, nie ujrzeli swych słodkich, o włosach snopia lnu. Wszystkie tam w dali szły, szły wszystkie razem drogą, co się odwija w dal, jak wielka biała żmija, aż ją daleko hen zasłania miasteczko gwarne od gruchania. Oni wołają po imieniu: YvonneYvonne (fr.) --- Iwona.! MartheMarthe (fr.) --- Marta.! MarionMarion --- fr. imię żeńskie.! NaïcNaïc --- fr. imię żeńskie.! i MadeleineMadeleine (fr.) --- Magdalena.! Lecz nie zwracają się ich ładne: Yvonne, Marthe, Marion, Naïc i Madeleine, i szkaradne idą, idą hen... Daleko tak, że białe czółko ich, z początku skrzydło mewie, staje się skrzydłem motyla, a wreszcie płatkiem śniegu się rozpyla w błękitu zwiewie. Mdleją chłopcy z majoliki, gdy w oddali bladym wiankiem nikną słodkie narzeczone, woniejące majerankiem. Snadźsnadź (daw.) --- przecież; zapewne. nie mając serc, nie kochały już: Yvonne, Marthe, Marion, Naïc i Madeleine.