Rydel, Lucjan Bajka o Kasi i królewiczu Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Kowska, Karolina Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rydel-bajka-o-kasi-i-krolewieczu/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Lucjan Rydel zm. 1918 1989 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/11750075565_c16c77eaae_k.jpg Le Jour ni l’Heure 1893 : Jean-Baptiste Carpeaux, 1827-1875, Louis-Napoléon, le Prince impérial, 1856-1879, dét. de “Le Prince ilpérial et son chien Néro”, 1865, Palais des Beaux-Arts de Lille, Nord, samedi 23 novembre 2013, 15:19:59, Renaud Camus, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3691 DCA YDP 1DTP 3MN Zmodernizowano interpunkcję. Lucjan Rydel Bajka o Kasi i królewiczu I Sierota, Sługa, Miłość niespełniona, Pozycja społecznaNie miała Kasieńka ojca ani matki,/ Inoino (gw.) --- tylko. miała oczy jako dwa bławatki,/ Usta jak dwie wiśnie, liczka jak dwie zorze,/ I na służbie była Kasia we królewskim dworze./ Oj Kasiu, Kasieńko! I musiała w zimie od samego rana/ Rąbać kłody drzewa na drobne polana,/ I myślała sobie: «Jak zrąbię te kłody,/ Któż przy ogniu się ogrzeje? Ten królewicz młody...»/ Oj Kasiu, Kasieńko! I musiała latem w gorące południe/ Iść po jasną wodę z konwiami pod studnię,/ I myślała sobie: «Jak naniosę wody,/ Któż się to w niej będzie kąpał? Ten królewicz młody...»/ Oj Kasiu, Kasieńko! I co noc musiała szorować na czysto/ Szczerozłote schody, podłogę srebrzystą,/ I myślała sobie: «Jak wymyję schody,/ Któż to po nich będzie chodził? Ten królewicz młody...»/ Oj Kasiu, Kasieńko! --- Gdy na łowy jechał z dworskimi i z psiarnią,/ Wychodziła Kasia na strych nad piekarnią./ Wyglądała za nim dymnikiemdymnik --- niewielkie okienko w dachu, odprowadzające dym z domów bez komina. ze strychu,/ Płakać się jej czegoś chciało --- po cichu, po cichu ---/ Oj Kasiu, Kasieńko! II Cóż na to powie pan kucharz/ Iż ty go, Kasiu, nie słuchasz?/ Posłał cię co żywo/ Do lochu po piwo,/ A ty go, Kasiu, nie słuchasz. Uszła przez ciemną drewutnię,/ Bo coś ją gnało okrutnie/ W te gaje, dąbrowy/ I w bór ten sosnowy ---/ Tak ją coś gnało okrutnie! Czy po stokrocie, po dzwonki/ Biegniesz, Kasieńko, na łąki?/ Oj dzwonki, stokrocie/ Nie tobie sierocie ---/ Nie biegnij, Kasiu, na łąki! Czy na poziomki, maliny/ Idziesz do leśnej gęstwiny?/ Maliny tam w borze/ Nie dla cię, nieboże ---/ Nie chodź do leśnej gęstwiny. Co jej tam kwiatki, jagody!/ Ino królewicz ten młody!/ W te gaje, dąbrowy,/ W bór ciemny na łowy/ Jedzie królewicz ten młody. Pozycja społecznaJemu korona ze złota,/ A tobie, Kasiu, robota,/ Nie takiej sierocie/ Królewicz we złocie/ --- Tobie, Kasieńko, robota! Dźwigaj ty wodę i drewno,/ Jemu się żenić z królewną./ Na nic twa uroda,/ I łez twoich szkoda ---/ Żebyś ty była królewną!... III PolowanieHuczą trąby po lesie,/ Rozgłos wiatrem się niesie/ Na cztery świata strony./ Jedzie królewicz, jedzie,/ Przed panami na przedzie,/ A konik pod nim wronywrony koń --- koń o czarnym (karym) umaszczeniu.. Migło mu się przez zieleń,/ A on myślał, że jeleń:/ Śmignęła prędka strzała.../ Trafił Kasię w pierś lewą/ I upadła pod drzewo,/ Krwią się ciepłą zalała. --- «Com ja zrobił! Niech zginę/ Za tę biedną dziewczynę!/ Biegajcie w mig dworzany/ I przywieźcie ze dwora/ Najstarszego doktora./ Bo krew uchodzi z rany». --- «Szkoda dla mnie doktora:/ Jestem Kaśka ze dwora!/ Ino tego się boję,/ Co pan kucharz mi powie,/ Kiedy o tym się dowie.../ Dostanę ja za swoje!» --- «Nie bój się ty nikogo,/ Ino powiedz, niebogo,/ Czy bardzo boli rana?/ Takaś blada jak chusta,/ Takie sine masz usta,/ Kasieńko ty, kochana!» --- «Troszkę boli, nic prawie.../ Lecz nie klękaj na trawie,/ Mój królewiczu młody,/ Bo tu pełno krwi świeżej,/ A ty w złotej odzieży,/ Narobisz sobie szkody». --- «Niech tam odzież ubroczę,/ Milsze mi twe warkocze/ Niźli korona złota ---/ Niech się odzież ubroczy,/ Milsze mi są twe oczy/ Niż dech mego żywota. Za łzy twoje i męki/ Naści pierścień z mej ręki:/ Turcy mi go przysłali ---/ Za krew twoją rumianą/ Niechże ci się dostaną/ Cztery sznury korali». --- «Jam nie skarbów łakoma,/ Daj się objąć rękoma,/ Uczyńże mi tę wolę:/ Pókim żywa, nie żałuj,/ Ino całuj mnie, całuj,/ Królewiczu sokole!»