Rolicz-Lieder, Wacław Do Stefana George Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Żak, Agnieszka Niedziałkowska, Marta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolicz-lieder-do-stefana-george Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947 Domena publiczna - Wacław Rolicz-Lieder zm. 1940 2011 xml text text 2013-01-14 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2449.jpg Autumn awaits, kevin dooley@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2449 DCA 1DTP 3MN FS.DL-PL Wacław Rolicz-Lieder Do Stefana GeorgeStefan George (1868--1933) --- poeta i filozof; tworzył poezję melodyjną, symboliczną, odwoływał się do koncepcji Nietzschego i Schopenhauera, czerpał z tradycji romantycznej oraz kultury staroż. Grecji; hołdował ideom czystej poezji i sztuki dla sztuki, poszukując jednocześnie wyrazu ,,ducha narodu niemieckiego"; w pewnym okresie niezwykle wpływowy artystycznie i znany, na przełomie wieków skupił wokół siebie grupę młodych twórców i estetów, wyłącznie mężczyzn (tzw. George Kreis); bliski przyjaciel Wacława Liedera; obaj poeci tłumaczyli wzajemnie swoje wiersze. posyłając opłatek Obyczaje, Chleb, Wspomnienia, Polak, OjciecJest w kraju moim zwyczaj, że w dzień wigilijny,/ Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,/ Ludzie gniazda spólnego łamią chleb biblijny,/ Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie. Kiedy ojciec z talerza podnosi chleb biały,/ Zbierając w krąg domowych, na ten rozkaz niemy/ Wszyscy się podnosimy, i duży, i mały,/ Wszyscy się obręczamyobręczać się --- obejmować się. i wszyscy płaczemy. Bo w tej patriarchalnej, uroczystej chwili/ Przeróżne wstecznewsteczny --- tu: miniony, przeszły. rzeczy wspominamy sobie,/ Myślimy o tych, którzy niegdyś z nami byli,/ A dzisiaj, jak dzieciństwo nasze, leżą w grobie. Posyłam ci ułamek rodzinnego chleba,/ O ty, który mi jesteś bratem i czymś więcej!/ A w chlebie tym uczucia tyle, ile trzeba,/ Aby ludzie ze ziemi byli wniebowzięci. Obręczam cię, pieśniarzu! gdy w wieczór gwiazdkowy/ Będziesz chleb ten spożywał, zwróć głowę w me strony,/ A może będziesz słyszeć mógł mój głos echowy,/ Dolatujący do cię, mimo gór korony. Usłysz w onej godzinie duszy mej wołanie,/ A jeśli wiosła będą pluskały po Renie,/ Niechaj ci się wydaje, że mej myśli łkanie/ Do uszu twoich płynie w wigilijnym trenie.