Rolando, Bianka Pieśń druga. Zmierzchy bogów naszych Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-druga-zmierzchy-bogow-naszych Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-19 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń druga. Zmierzchy bogów naszych Nasze wielkie procesje nadciągają burzą/ miodnych i szaleńczych mów na naszą cześć/ Powiewają nasze sztandary mnogie, tkane/ Sztyletujemy krawędziami naszych języków/ Zabijmy tych, rzucających w nas jabłkami/ z mostów rozpostartych nad naszymi przejściami/ Jesteśmy Bogami zabierającymi ciągle dla siebie/ tylko dla naszych czarownych przydomków/ one wywoływać mają strach i ukrycie/ Otoczeni dziećmi, kobietami w bukietach/ oddają swe lenna w nasze kosze i kufry/ Zabieramy im wszystko jednym gestem ręki/ Podcinają nasze kryształowe koturny wysokie/ a my ściskając pięści, odchodzimy, grożąc temu/ który niby-wszechmocny i nie zgwałci nas kolorem/ taki niby-wszechmocny i nie zabarwi nas kolorem/ Nasze pięści zwinięte w siebie przechowują/ groźby, nienawiść do wszystkiego, do Niego/ Nasze armie już szykują się zdobyć jego terytoria/ Siła nasza ogromna, zabierająca wszystko w tajemnicy/ Niech on przyjdzie, składając nam pokłony na dywanach/ przenośnych, składanych, które wędrują wraz z nami/ Rozrzucamy kości zamiast kwiatów przed antyhostią/ Piszemy Tylko Wielkimi Literami Te Zdania Nadrzędne/ zgniecione zostaną wraz z nami w pyły alergiczne/ rozpadają się w naszych, kwaśnych, cytrusowych rękach Mordercy prasują nam koszule wyjściowe na noc/ Oglądamy się za diabelnym, zmierzającym do nas/ Poi nas z niezwykłą regularnością i troską/ trzy razy w ciągu dnia, drobną łyżką podaje nam mannę/ Kasza pozyskiwana z odwróconego procesu utylizacji/ z buraków pastewnych, kradzionych i ukrywanych/ Nasze wieczne panowanie, gdzie są zasłony gęste/ opadają one głęboko, marszcząc się, dają mrok/ chronią nas przed dziwnym widokiem na urwisko/ Powoli zmierzcha nasz zewnętrzny blask okrutny/ zewnętrza błyszczące, strachliwe, zadające śmierć/ Oto idziemy, krwawymi bóstwami nazwani na zawsze/ Złoto i wyrwana kość strojna dodaje nam jeszcze blasku/ Oto zdychamy w promieniach wschodzącego, nowego/ nie umiemy śpiewać dla niego, nie nasze głosy/ Nasz chór odrzucony, każdy z nas ma głos pierwszy/ nie możemy znieść hegemonii zmiażdżonych nas w nas/ Pokazy mody królewskiej kończą się w porze happy hours/ Wszystko miało zdychać, nie wzdychać już nigdy więcej/ Uczyńmy więc krzywdę słodką, porzućmy dobre zamiary/ Nie do zniesienia jest dla nas bóstwo miękkie i głębokie/ W nasze żelazne konstrukcje nie wleje się już nic/ Wielkie oddzielenia, granice naszej kumulacji pełnej/ Nasze naoliwione policzki chudną ze strachu i paniki/ przed naszymi sąsiadami, co mają podobne zamiary/ Chcą nas pozbawić tronów, komnat bursztynowych/ Nasze usta malinowe wysychają z braku ducha w nas/ on dodawał nam kusicielskiego piękna, o które się walczy/ chronił nas przez całe nasze królowanie w pozłocie/ Wessani w siebie przypominamy sobie naszą wielkość/ Dekoracyjne formy językowe, muzyczne wiążą nas/ Okazało się, że zaprawdę jesteśmy nieśmiertelni/ czego skrycie się obawialiśmy, unosząc ostatni dech/ w kierunku ścisku, milczenia i zła/ podobnego najbardziej do koloru naszych skór zamszowych/ które boskim zabiegom pielęgnacyjnym były poddawane/ gdzieś w krainach żurawiny suszonej, zgnilizny i zmierzchu