Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta czwarta. Zbyt ostre zdjęcie Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czwarta-zbyt-ostre-zdjecie Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta czwarta. Zbyt ostre zdjęcie Przechodząc między słabymi ciałami/ śpiewającymi pod markowymi sandałami/ byłam krukiem, na którego się nie poluje/ Me piekło jednostajne, tupoczące cicho/ Zostałam poucinana, me gałęzie szerokie/ bym się zmieściła, musiałam być ciosana/ Jestem zbyt ostrą fotografią z błędem/ Na tym zdjęciu widzę się jaśniejącą jeszcze/ za mną stada ich głosów, podążają za mną/ na fotografii, na matrycy nieskończonej/ takich drobiazgów nigdy nie znajdziesz/ Diabelsko ostre linie i kształty skarżące/ jęczą oralnie, te szczegółowe opisy techniczne/ w scałkowaniach grzechów perfekcyjne/ One przesiadują na wiecznej ławie oskarżycieli/ która z samych czarnych konturów się składa/ Mówią one o afrykańskich odmianach śmierci/ Treny wyśpiewują, wskazując mnie w gniewie/ One są dla dawnej badb catha strachami na polu/ oblekane najbardziej niegodziwymi materiałami/ budującymi je, dającymi im siłę straszenia potworów/ Chciałabym od nich uciec na dawnych skrzydłach/ lecz jestem w nie wciśnięta, do nich przypięta/ One mnie teraz określają, nazywają powtórnie/ wołają do mnie po moim grzechu, on został/ na zdjęciach w całych seriach miliardy, miliony/ w każdym z nich jestem uchwycona i trupia/ na każdej z nich pozostaje jeden błąd techniczny/ efekt czerwonych moich oczu na każdym zdjęciu/ Krwią zachodzą, a nie łzami litości nad obitymi/ barwi się karminem moja ślepota nabyta, barwi się kontury wpisane w badb catha owłosione kontury z pióropuszami, nie zwilżone łojem żadnym/ jesteśmy w tobie dodatkowo, to takie najnowsze opcje techniczne/ obiektyw panoramiczny, czy widzisz, rozrywamy cię jak akordeon/ dopasujesz się do wszystkich nieznanych nawet nam możliwości/ przysłona jest całkowita, raczej nokturnowe będzie to ujęcie/ na nasz tort urodzinowy z gromnicami, co je zdmuchniemy/ owłosione kontury rysunkowe drażnimy w powiększeniach/ mnożymy się bez ustanku w swej nieskończonej pasji obwiniania/ płynąc w tobie i przez ciebie, rozbłyskując w twej ciemności fleszami