Rolando, Bianka Piesń dwudziesta piąta. Zakład utylizacji odpadów higienicznych Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-piata-zaklad-utylizacji-odpadow-higienicznych Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-19 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Piesń dwudziesta piąta. Zakład utylizacji odpadów higienicznych Znów byłam zatrzymana w swoim pędzie dookoła/ Jeszcze kręciło mi się w głowie od zwichrowania/ Widzę częściowe układy urbanistyczne miejsc pokutnych/ Sami sobie konstruują wszystko podług swoich umiejętności/ A tu, proszę, jaki się znalazł mrówczy architekt ukryty/ Na pudrowym podłożu zbudowany, dobrze prosperujący/ zakład utylizacji odpadów higienicznych/ w sumie takie miejsca muszą przecież gdzieś istnieć/ Gdzieś to wszystko trzeba gromadzić, te bandaże/ zużyte, zaropiałe waciki i łazarzowe prześcieradła/ w które obwijane są zwłoki, po przejściach dalej/ Te resztki ciał pozostawianych w ramach operacji/ na otwartym sercu albo otwartych ustach, oczach/ ciągle się zatykają w rurach przechodzących dalej/ wybijają swój smród i zawartość na wierzch znów/ Widzę niewysoki budynek z dużym, wilgotnym kominem/ wielkie złoża śmieci, z których może lęgnąć się epidemia/ Noszą w sobie organiczne ślady tych, na których żerują/ bakterie rozwiązujące najbardziej skomplikowane zadania/ rozwiązują ich znaczenia do liczb pierwszych, do zera/ Lęk przed nimi nakazuje spalać w ogniu potężnym/ ślady po zostawionych słabościach i niedołęstwie/ Każda z cegieł tego budynku z popiołu sprasowanego/ ustawiona krzywo, jakoś tak niedopasowana do innych/ Na każdym bloczku napis wypalony w ceramice/ pismem kaligrafa, starał się bardzo brzydko pisać/ Konstrukcje wytrzymujące nacisk przechodzenia/ Każda z cegieł była osobno i razem, tworząc zgrabną ruinę/ w której ktoś mieszkał, narzekał głośno z daleka/ W kominie nikła strużka dymu krążyła/ rysując rebusy trwające/ bez rozwiązania Dym sygnalizował/ że zakład utylizacji jest czynny/ mimo bardzo późnej pory