Rolando, Bianka Pieśń czwarta. Winna śmierć Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czwarta-winna-smierc Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń czwarta. Winna śmierć Sącząc z gąbki prawie octowe wino, leżakowałam/ Z bólem krzyża wylegiwałam się na skórach/ szukając kolejnych ofiar mych kaprysów lata/ wśród pięknego i młodego korowodu blondynów/ Oto byli z prawej, lewej strony piękni phoibosi/ grali jakieś stare, wierszowane pieśni z lutniami/ Myślałam, jak rytmicznie wybijam im te nutki z ust/ Czy jako bezzębni będą tak samo umuzykalnieni?/ Uśmiechałam się do siebie, obmyślałam plan śmierci/ wtedy podeszła do mnie półnaga piękność z owocami/ czarownie pachniała nienawiścią, nierozpoznaniem/ Oj, te panny malowane, oj, te panny szykownie roztrzaskane/ Zdziwiona tą odwagą zmieszałam się jej obecnością/ Zmieszany kielich powrócił do ust, niosąc ze sobą truciznę/ Pijąc winną przynętę, poczułam się senna i zmieniona/ Krzyknęłam z nagłego bólu, rozrywającego mnie w środku/ Wiedziałam, że zostałam otruta, krzyczałam o pomoc/ Nikt z ucztujących nie przerywał biesiadowania śpiewnego/ Na ich posągowych, marmurowych twarzach trwała cisza/ z wolna dostrzegłam jednak delikatne uśmiechy rysujące się/ Wybiegłam na korytarz i leżałam jak skulona ślimaczyca/ plując siebie wokół, zsikując się z boleści przygodnej/ Tak odchodzi bogini wraz ze swym postumentem na kołach/ Winna trucizna zdobywała mnie w licznych żołądkach/ cięła mnie na fragmenty, toczyła eksplozjami mą biel/ urojoną i wymyśloną na potrzeby wizerunku wykutego/ W ciągu jednego momentu mój chłodny oddech spadł/ Oczy wytrzeszczyłam w marszczący się mrok czyhający Wtedy poczułam do siebie nieprawdopodobny wstręt/ Szept dziwny nie do zniesienia, przekrzykiwałam go/ Całym swoim wściekłym rykiem królowej zagłuszyć go/ Tylko to odezwało się we mnie, wielki mój wrzask/ Odsunęłam się sama tam, gdzie najdalej, gdzie nie słychać/ nic prócz mego głosu królującego nad śmiercią i nad łaską/ którą odrzuciłam na wieczność od siebie, w przepaście kredowe/ Ściąganie do punktu najmniejszego, prawie niewidocznego/ Myślałam, że się rozpadnę, zniknę w jakichś śmietanach nagle/ Tak bardzo byłam, za mocno trwało we mnie coś twardego/ Zza moimi plecami, gdy odchodziłam, słyszałam lamenty/ Głosy z dala wzywały jeszcze Brunę rozczochraną/ zamieniły się z czasem w przedziwną odwrotność/ Patrzcie, jak nadchodzę, najpiękniejsza