Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta czwarta. Wij Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-czwarta-wij Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzydziesta czwarta. Wij Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz/ Wije się ten najdłuższy, ściągając do siebie wszelkie prucia/ Wszelkie zło mu się przynależy w medalach właściwie/ osnową to jego trzonu, ciągle snującego się wokół swej osi/ Straszliwe to jedwabniki snują jego zapętlenia wygodne/ Ciągle się nimi obwija, by swą dawną tuszę odzyskać/ Ściąga ze świata włóczki wielobarwne, posiadające grubość/ siniacząc nasze tyłki, krwotokami nadziewając pożegnania/ Ma w posiadaniu wielkie skarby i konta multiplikujące się/ Gardząc wszystkimi, wychodzi z torebką, w której ma złoto/ w kieszonkach najdrobniejszych kradzieże dawne/ Wije się, wije, ściągając swe fałdy po dawnym duchu/ Teraz zbiera i zmiata wszystko skrywane i grzebie w tym/ z zegarmistrzowską precyzją wydłubuje z nich, chrupie/ Jego pusta twarz odbija tylko najstraszniejsze wizerunki/ jest wśród nich cała galeria postaci, gestów do przymierzenia/ Wielkie wypukłe lustro wkuwane w niego, błyszczy innymi/ Wielkie cielsko jaka futrzanego z soplami po bokach nadciąga/ Z daleka ściąga najstraszniejsze filmy wideo, oparte na faktach/ Chce każde sekundy rozciągać w nieskończoność skończoność/ Wygrzebany wędruje ciągle przez świat, posyłając mrówki/ Zmielony chochoł nadciąga burzami, krzykami w wyładowaniach/ Diagonale go zapowiadają w swych złamaniach i zatraceniach/ kierunki błędnie wyznaczone po to, by wpaść w doły/ Słyszysz, jak szoruje swymi stopami, płaty skóry opadają/ Wielość jego naskórków niezmierzona, w głąb tylko szelesty/ Pozostawia po sobie zawsze te same ślady pachnące utwardzaczem/ Zbija zeszpecone, dawne piękności, twarze podrzucone mu pod/ Jego rozpacz skryta pod głębokimi szatami, szatanami narzuconymi/ Pewnie najlepsi krawcy zszywają mu te silikonowe odlewy cierpienia/ w jedne masywne, kinetyczne stroiki, brzęczące wokół jak kastaniety/ Co za zręczność ciągłego przeskakiwania wobec regularnej krytyki/ to chyba jednak są ruchy w tańce zakluczone, a choreografia tajemna/ Bogactwo niezliczone obciąża jego tren ciągle gubiący się, zjadający się/ W koszykach z supermarketów mu przywożą nowe ciężary z karmelu/ ciągle w nowe formy roztapiane na podwieczorek dla kolegów/ na posiedzenia rady zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością/ gdzie rozsiada się w fotelach zestawionych z ławek kościelnych/ Drzwi dwuskrzydłowe trzeba poszerzać dla niego na trzy skrzydła/ Asystentka jego, wielka nierządnica --- ma napisane na wizytówce/ Wszystkie narzędzia biurowe drżą, zwiastując nadchodzenie/ dusze skulone jeszcze bardziej odwracają się od niego/ szepcząc zapomniane paciorki, na które za późno w środku nocy gęstej/ Omota wszystko swą architekturą z najtańszej blachy falistej/ skręcane rdzewiejącymi śrubami deformującymi do oporu/ Witaj nam, wielce nieurodzajny, skradający się powłóczyście/ w najgłębszych jaskiniach zdobywałeś swe liczne blizny/ lecz wśród brudu i futer zdzieranych masz tylko tanie drobiazgi/ Oto śnieżne rękawiczki na przydługie palce, uszyte na zamówienie/ Śnieżne uśmiechy, które jak guziki trzymają tłuste warstwy ze sobą/ zwijają się ciągle, utrudniając jego chód, czyniąc go strojnym/ Któż odpowiednio przywita takiego niespodziewanego gościa?/ Bajaderowy jego bałagan, zalewany wielokrotnie Cointreau/ w końcu jest on wybitnym specjalistą od organizacji tego typu eventów/ W scenografiach piekielnych cateringi z jego łojów odzyskiwanych/ w formie koreczków podawane, szczelnie się można nimi zatykać na zawsze/ Niewierni słudzy w gnilnych wieńcach, zabierający sobie jego skrawki/ łamią się nimi jak opłatkami, z jego skór wężowych, sezonowych/ wkładają je potem do wisiorków i niosą jak medaliki bluźniercze/ Przed tak strasznym sakramentem padajcie wszyscy wraz/ marszcząc swe twarze w loki na podobieństwo do splątanego sobą/ splątanego swymi niezwykle skomplikowanymi fryzurami/ kształty wieży Babel, murów dzielących, krat więziennych układanych/ Solidne są te sztuczne włosia, bardziej wytrzymałe niż naturalne/ Przesuwając się prawie majestatyczne, drąży za sobą koryto rzeki/ w której morskie tętniło życie, które zmarło wskutek oszustwa/ i wycieku ropy skrytej pod jego powiekami przydługimi/ On spowodował katastrofy tankowców, dryfujących kiedyś/ żeglowały po morzu jako możliwe li tylko ładownie nieoclone/ Z ich czarnych dziur wylały się nieczystości na odcięte tereny/ po których Wij przechadza się jak w dawnym raju, podziwiając się/ ciągle od nowa podziwiając swój wlokący się czarny masyw górski/ Spod T-shirtu wychodzi mu kark owłosiony krecim futrem/ woskowanym wielokrotnie, wielostronnie