Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta czwarta. Wiatr od morza Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-czwarta-wiatr-od-morza Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzydziesta czwarta. Wiatr od morza Nasze gardła wysuszone, wzmocnione/ resztkami nut impregnowane wielokrotnie/ Stoimy w oknach pokutującej i grzesznej ProryProra --- ośrodek wypoczynkowy na wyspie Rugii, zbudowany przez nazistów./ Największa ruina w okolicy nadająca się na eventy/ czekając na Jego ruch na lękliwym postumencie/ Fundamenty dawnej budowli siłą były gwałcone/ Teraz to miękkie wszystko nareszcie i bezzębne/ tylko przewiewa przez nią wiatr, hula niezłapany/ Wszyscy mają otwarte gardła na roścież/ Kąciki ust są nadcięte jak krocza przy porodzie/ by się poszerzyć, by się nie rozerwać w sumie/ gdy doda się wszystko i wyjdzie wynik bez reszty/ Z otwartymi gardłami czekamy, pokalani/ Wielkie organy z pociętymi otworami/ puste, wydrążone, wyrestaurowane bardziej/ tylko gardła pozostaną, po nas tylko gardła/ Wiatr od morza powiewa spokojnie w naszą stronę/ owiewa nasze policzki sine od wysiłku, od czasu/ wwiewa się do naszych ust powoli i leniwie/ porusza naszymi archeologicznymi szczątkami/ strun głosowych, utkanych w węzły żeglarskie/ drążąc te nasze tunele podziemne, podmorskie/ wszystkie czyni gładkimi szlakami dla siebie/ Przez drgnięcie wydobywają się z nas głosy/ nieznane dotąd dźwięki, melodie, niewyśpiewywane/ miliardowe organy brzmiące nie sobą, lecz Jodem/ Nie pozwala nam śpiewać siebie, związuje nas/ zabiera nasz ciężar z portu, wyprowadza w Pełne/ Grube liny jedwabne, splotem krzyżykowym snute/ ich wątki naprzemienne w porządku nieodgadnionym/ Wciąga nas w głębokość, do której tęskniliśmy/ Ten statek rozpruwa się w zetknięciu z wodą/ Żyrandole roztrzaskują się, i marmury, i zaplecza/ my w nim idziemy na dno, osnuci planktonem/ po to, aby nie być już, by nie bywać i się nie pojawiać/ zatracić się w tym dostojnym opadaniu w ramiona/ które zaciskając się w pozdrowieniu, uwalniają nas/ od śpiewania pieśni czyśćcowych A ze zdziwienia otworzą się nam dzioby nienasycone