Rolando, Bianka Pieśń ósma. Walerianowy śpiewa żołnierskie piosenki Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-osma-walerianowy-spiewa-zolnierskie-piosenki Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń ósma. Walerianowy śpiewa żołnierskie piosenki Fioletowy język trzepocze zalękniony pieśń ostatnią/ nad rozlewiskiem zabagnionym ze szlamu i waleriany/ Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, echami/ Ciągle zapomnieć nie mogę, choć chłepczę tę maź/ Czynić tak muszę na pamiątkę tego, że musiałem pić/ dużo lekarstw uspokajających, zapominając na zawsze/ czym laur zwycięstwa jest odkupiony, medale spoczywające/ w komodzie sosnowej, nie było gdzie ich położyć/ To była krwawa jatka, nikt już tego prawie nie pamięta/ Mnóstwo rannych, sami zabici, piekło na ziemi/ choć teraz nie jestem pewien używania tej metafory/ Walczyliśmy w kurzu czarnej chmury z deszczem kwaśnym/ Nadchodziła burza gniewu, dla nas, dla mas wyginanych/ dla mas wyginanych miękko-swobodnie na wietrze/ Zabić wroga gwałcącego nasze łąki i miasta brudne/ Jego kobiety czeszą się inaczej niż nasze, mają karminowe usta/ naszym się zawsze włosy przetłuszczają, to oznaka zdrowia/ Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, z chórem/ Wiesz, jak wygląda pejzaż pełen fontann żylnych, tętniczych/ Nigdy pewnie nie byłaś w miejscu, gdzie nóż nie wystarczy/ Te krzyki, te ciała porozrzucane przez huki, bomby/ Widzisz te twarze pełne zalęknienia, płoszą się zwinnie/ patrzą na ciebie, błagając o naturalną litość w tobie wydzielaną/ Zamykają oczy, zaciskając je do środka, obawiając się huku/ przypominają sobie jakieś pourywane strzępy modlitw/ Ty stoisz przy nich i celujesz prosto w ich twarze ściśnięte/ Wydaje ci się, że widzisz twarze wszystkich męczenników/ rzeźbionych w miękkim drewnie przez szatana rzemieślnika/ On uwypukla, jak mocno cierpią z niczego, dla igraszki losu/ Te lukrowane słodycze palone, smażone i farbowane/ Jak już strzelasz, to odwracasz głowę w stronę czyśćca W końcu jednak trafiono i mnie, w ucho lewe --- prawe/ Leżałem wtedy na leżaku, spoglądałem w niebo/ Słoneczne leżaki --- nosze, niosą cię do szpitala/ a tam dowiadujesz się, że nic z tego nie będzie/ chyba że wytną ci wszystko bez znieczulenia/ Będą ci nożyczkami do papieru wycinać wycinanki/ Wydrylują twoje owocowe, robaczywe wnętrza/ Wtedy przypomnisz sobie twarze wszystkich zabitych/ własnoręcznie za pomocą karabinów na słowa/ tratatatatrattaatrrratatratttatratttatratttatatatrrrrrata/ takie karabiny mają techniczną usterkę, mogą się zacinać/ i jąkać