Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta ósma. Wada wzroku się powiększa Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-osma-wada-wzroku-sie-powieksza Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń dwudziesta ósma. Wada wzroku się powiększa Wada wzroku się nareszcie powiększyła/ Jestem teraz bardzo niewidoma, a tym więcej widzę/ Niepotrzebne są mi więc grube okulary do czytania/ soczewki, lupy zegarmistrzowskie wszczepiane/ Problemy z sercem miłosiernym pod bluzką/ z sercem, od którego odchodziły złote promienie/ łuny kolorowe sugerujące mój wewnętrzny blask/ Już dawno było widać ciche nieprawidłowości/ Czy to jeden z tych złotych, ostrych promyków/ przez przypadek wbił się w drugą stronę tak/ że malowane kropelki krwi sączyły się skrycie/ pod koronkową bluzką kości i ścięgien kolorowych/ Podczas rozmowy z dziećmi przy kawie zbożowej/ serce malowane przetarty dźwięk wydało/ Jęknęłam, a pauza wcisnęła się w żelazną rytmikę/ słaby wzrok osłabł jeszcze bardziej w tej chwili/ wśród krzyków zdumienia dzieci odchodziłam/ ich płacz i zdezorientowanie sytuacją łaskotały jeszcze/ Promyki pozłacane mojego słabego serca błyszczały/ ściągane za pomocą Magnesu z plusem i minusem/ Podniosłam swoje oczy z miłosierną wadą wzroku/ a wtedy zostałam porwana z wielkim zdecydowaniem/ na tutejszą plażę, łagodnością swego klimatu ujmującą/ Teraz leżę na ręczniku o nieostrych krawędziach/ w błyszczącym brokacie siedzimy tu razem, odpoczywając/ razem gramy w scrabble, czekając, aż litery roztopi fala/ która mieni się niezwykłymi barwami z daleka/ wszystkie odcienie miłosierdzia w nieskończonej ilości/ Tu słowa nareszcie wypełniają się potencjalnościami/ ich krawędzie ciągle są przebrzmiałe z nadmiaru znaczeń/ na ten nasz brzeg leżących spokojnie i zapiaszczonych/ Tutaj jest sens w słodkim bezsensie gry popołudniowej