Rolando, Bianka Pieśń jedenasta. Viniale Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-jedenasta-viniale Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń jedenasta. Viniale W nadmiernym ruchu, tracąc barwy na rzecz szarości/ powoli moje rozkręcenie zaczęło zanikać dostojnie/ Zobaczyłam przed sobą willę Viniale, stała na górze/ Góra z pumeksu kosmetycznego w popiele zanurzona/ na której pozostawały jeszcze skóry wężowo-księżycowe/ Budynek miał w sobie tylko delikatnie muśnięcie różu/ Włoskie, zielone okiennice zostały dawno zamknięte/ Gęste warstwy sadzy zdradziły mi tajemnicę ukrycia/ Źródło brudu i podgrzybków, niejadalnych czarnych głów/ Sama zresztą podejrzewałam, że coś gnije tutaj w środku/ nażyźniając okolicę swym pojedynczym wystąpieniem/ Odwróciłam się w stronę zabitych drzwi deską piniową/ Wtedy lekko zostałam przesunięta do środka tego pałacu/ dłonią przesuniętą, co za dobro wynagradza, a za zło karze/ Byłam w jego przedpokoju, panował mrok zmrużenia/ W studniach głębokich wszystko miało swoje zakończenia/ Pozbawione tutaj jakiegokolwiek sensu i funkcji meble/ z sera topionego z dodatkiem wełny mineralnej, rzeźbione/ i sreberkami kruchymi oblepiane, błyszczące, mylące/ Zobaczyłam na wielkich schodach rozciągniętych wokół holu/ siedzącą kobietę z bardzo chudym i smutnym policzkiem/ ubraną w postrzępioną bieliznę z resztek srebra z piwnicy/ Trzymała głowę w dłoniach wychudłych, wysuszonych/ podkreślając bardzo matowy odcień twarzy/ Zakorzenione tu były sadzonki ostów samosiejących się/ Owa szorstkość jej trwania powodowała mój lęk/ Prawie zauważalnie cofnęłam się do siebie znów/ Poczułam, że jej pieśń z czarnego gardła gorzką będzie/ Jej dzikie spojrzenie wyniuchało mnie w mroku/ Nie mogłam się wycofać/ choć chciałam mój ruch cofnąć/ Takie są cholerne reguły gry/ reguły gry w gry planszowe/ nie można cofnąć ruchu/ do momentu Niewiedzy