Rolando, Bianka Pieśń zerowa. Usprawiedliwienie Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-zerowa-usprawiedliwienie Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń zerowa. Usprawiedliwienie Niech zaczną się tajemne i skryte mruczanki/ z witaminami, z minerałami, z kleikiem ryżowym/ dla ciebie, pachnący mlekiem cielaku/ byś był jeszcze bardziej syty niż zwykle/ Obiecuję nie stać na paluszkach u nóg/ nie dotykać czupryną wielkiej kazalnicy/ Jej mroczne sapanie słychać już z daleka/ Wszyscy mają podniesione wysoko oczy/ dostrzegają rozwiązania sklepień żebrowych/ Pani w drugiej ławce popuszcza mocz/ stary niedźwiedź mocno śpi, my się go boimy/ Oto wschodzi nowa gwiazda na Południu/ jej ciemność oblewa mnie lukrem/ skleja moje ruchy, czyni je monumentalnymi/ Pani ortodontka ostrzegała mnie przed słowami/ które psują od swej słodyczy zdrowe zęby/ Moje końskie uzębienie prawidłowo spoczywa/ w smyczy z nierdzewnego drutu, pociągnij dalej/ pogryzę swój język do mięśnia, do anatomii/ Zostanę przysypana magicznym proszkiem/ bym mogła skryć swe bliki i odbicia od ciebie/ gruba warstwa niech skryje moją głowę/ niczym pokrywa śniegowa będzie ciężka/ niespodziewanie wywoła katastrofy konstrukcyjne/ Oby ich ogrom przeraził ekipy budowlane/ zastanawiające się nad tym, jak temu zapobiegać/ Pan majster radzi --- szlifierki używamy ostrożnie/ by nie ranić jaśminowych i pachnących rąk/ Pogłaszcz, no pogłaszcz mnie, no jeszcze boleśniej/ Wydrapałam resztki komfortowego naskórka/ spod kolan, spod łokci, z szyi, z ramion, z pleców/ Drapałam się boleśnie, ale i z bolesną przyjemnością/ do czarnej krwi, do białej kości/ Czerwone ślady po tych wycieczkach są obecne/ Nic nie pomaga, próbowałam alantanu, cukru pudru/ nic nie złagodzi tych objawów, żadna tajemna maź/ Mimo swej kruchości oraz tendencji do cukrzycy/ uczyniłam swe kroki hałaśliwymi i monumentalnymi/ Rehabilitacja obślinionej i bezwładnej Bianki/ Nie ma już wózka inwalidzkiego, ni pomocnej dłoni/ droga jest tylko na oślep/ Trudno wymacać jakieś znajome, przyjazne kształty/ znaleźć jakąś barierkę Jestem straszliwie zakudlona, zakundlona/ Oczy porasta cierpki zarost zapomnianej/ na policzku rośnie warkocz mojej siły Samsona/ po moim grzbiecie biegają drogocenne pchły/ Weszłam po skrzypiących z delikatności schodach/ na stary, zapomniany strych pełen bibelotów/ Kiedyś były tak dobrze rozpoznawane z daleka/ teraz wszyscy zapomnieli ich przyjemnego widoku/ Takie dekoracyjne, takie dodatki do wszystkiego/ po prostu świetne się nadają na black garden party/ Idę z wypukłą piersią pełną nie mleka, ale stali/ przyporządkowaną mi przypadkowo i śpiesznie/ przez świat natury, kotów, gruszek, lepkich much/ Naturalna odporność wzmacniana przez składniki/ w mleku nowej matki o chłodnym spojrzeniu/ Nie spodziewaj się ciepłego, rozpoznawalnego/ to wszystko dla tych, którzy mają tylko dziąsła/ nie potrafią dobrze i prawidłowo przepychać dalej/ Moja konstrukcja tak delikatna, wrażliwa/ będzie niezniszczalna, wiekuista i trwała/ Będą się o nią rozbijać kutry rybackie pełne węgorzy/ jak o górę lodową lub nie zanotowaną na mapie rafę/ Padlinożerne ryby będą miały zdziwiony wyraz pyska/ nad wyraz, nad słowo/ Moje podbrzusze miękkie kute jest w niezwykłym stopie/ z kowalskim zacietrzewieniem wykuwane w piwnicach/ Technologowie z Uniwersytetu w Chicago/ nigdy nie dojdą, z jakich składników jest ten stop/ mimo licznych badań i wielości papieru do drukarki/ będą uśmiechać się niepewnie, spoglądając na siebie/ Oto idzie przed wami Bianka, wasza prywatna bielanka/ sypie w niezwykłej obfitości czarne kwiaty/ z zawieszonym na szyi koszyczkiem/ Rozsypuję ich kadzielniczy swąd pod wasze stopy/ by ośmielić wasze kroki i uczynić je odtąd innymi