Rolando, Bianka Pieśń trzynasta. Urania śpiewa głosem odwróconym Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzynasta-urania-spiewa-glosem-odwroconym Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzynasta. Urania śpiewa głosem odwróconym Szepcząc słowa rozpryśnięte, wykrzykując odstępy/ ćwierćnuty i ósemki w częściach szesnastych/ tych dawnych, ludowych, śpiewanych historii/ Urania jestem, jestem pełna swej siły okrutnej/ Nawet tu, zobacz moje zniszczone, krępe dziąsła/ dziury wydłubane we mnie z precyzją mistrza/ Niosąc długie sukna ze wzorami płaczliwymi/ idę do ciebie, przeżuwając siebie, z pełną buzią/ Urania była kiedyś sierotą zawszawioną podle/ Nie była słaba jak inne, ale się wywyższyła nad/ Uwierzyła w wojnę i najgłośniej krzyczała/ wykrzywiając twarz w grymasie wielkiej siły/ W pierwszym rzędzie tych najsilniejszych, Ja/ szybko dostałam od mych kochanków szorstkich/ dyspozycje życia i śmierci w mych kieszeniach/ plątały się one ze sobą, gubiłam je w kaprysach/ Inspektorka obozu pracy we wschodniej Ukrainie/ tam gdzie Urania miała w każdym mieście pomnik/ W każdym mieście powiatowym mój pomnik/ Siedząc na podwyższeniach, władałam kobietami/ Przynależały do mnie dziewczynki od 4 do 16 lat/ druga grupa 16--60 lat, poza limitami nie istniały/ Musiały oszukiwać mnie strojami, spuszczonymi oczami/ Chodziło o zdolność do kreatywnej pracy i siłę wyciskaną/ by budować utopijne ruiny, jakąś tajną bazę na piekło/ Staruszki nagie, kobiety rozkwitające, dzieci w barakach/ Ja spoglądałam na nie surowym wzrokiem karcącym/ Matki, siostry, kochanki bogów zwiędniętych pod butem/ zdychają w hurtowni drobiu zziębniętego i białego ze strachu/ Urania urządzała sobie wspaniałe uczty zakrapiane winem/ gdzie wszystkie zapraszała, wyciągając z baraków chłodnych/ w tej przedostatniej wieczerzy, widzą ją tylko kobiety ciężarne/ patrzą zaciśnięte z bólu głodu swego i dzieci schowanych/ omdlewają, piszczą, nigdy później nie słyszałam takiego pisku/ Kolacja z masłem, szynką, ciepłym chlebem, miodem kapiącym/ Oto były me siostry, zakonnice skazane na mnie, na Uranię/ Siostry pod wezwaniem najokrutniejszej, bez serca miłosiernego/ Biłam ich gładkie oblicza, ciągle się odradzające po nocy/ Rajskie ptaki, feniksy, takie piękne, prawie jak nietknięte/ suki o modrych i czarnych spojrzeniach, bite po głowach/ tam podobnież umiejscowiona jest dusza ludzka, podobnież/ Czy można być tak okrutnym jak ja, co ubieram się w ich ból/ Biodra szerokie, przepasane dekoracyjnie wrzaskiem i śmiercią/ Co za chorały antygregoriańskie mi towarzyszyły wtedy/ gdy strzelałam do łabędzic uciekających w lasy, chronią się tam/ wraz z małymi dziećmi, nie uciekną nigdy przed Zapobiegliwą/ Czuwałam, aby ich serca z piernika pękały z boleści, kruszały/ rozmiękając od łez/ Urania jest popromienna i zdeformowana, nie ma słabości/ Nie ma we mnie pięty Achillesa ukrytej w kaloszach ciężkich/ Trwało to lata, choć nie liczyłam tych niezbyt oświetlonych chwil/ Ostatecznie wszystkie kobiety zostały kupione przez Szwedów/ zapłacili masłem i mięsem różowego łososia za 20 wagonów/ Pojechały ściśnięte i szczęśliwe, trzymające się za ręce razem/ Machałam więc im chusteczką, nienawidząc ich coraz bardziej/ ale wybrałam sobie sztuki z tego tłumu, by służyły mi do końca/ panny niby mądre czekające na swego oblubieńca, aż przyjdzie/ ale wyręczyłam go w tym jego opóźnionym przychodzeniu/ Zabijałam je, strzelając im w łagodnie rozmazane oblicza/ strzelając w ich miękkie karki, co do całowania i pieszczot służą/ Zostałam w końcu schowana przed kontratakiem do miasta szarego/ Schowana troskliwie do schludnej nory przez dawnych przyjaciół/ pamiętali doskonale pieśni w moim wykonaniu sprzed lat/ W małym przydzielonym mieszkanku żyłam jeszcze długo/ czytając dzienniki i kręcąc przy tym głową ze zdziwienia/ Urania pomału przestała promieniować, choć pozostałam w głębi/ na zawsze wywyższona przez tamte dawne nimfy, przez ich śmierć/ śmierć błogosławionych, ta wyjątkowość skryta, niepowtarzalna/ Zmarłam w swoim mieszkaniu samotnie w mroku postępującym/ Po tygodniach ktoś odkrył mój posunięty rozkład, rozkładówkę/ gdy smród w okolicy nie pozwalał już spożywać kolacji postnych/ Usnęłam w trującym powietrzu popuszczanym/ śmierć na skutek nieszczelnej instalacji gazowej/ Pan dozorca zapisał w notatniku jedenaste przykazanie/ nie zapomnę sprawdzić kuchenki złowrogiej przed snem/ Gdy się obudziłam, uderzyła mnie mnogość oddechów/ rozpoznałam je w ciemności przepełnionej nimi/ szept przezwyciężający mą grubą powłokę prześwitywał/ Usunęłam go swym żelaznym ramieniem, znów było silne/ ramię odrzucające litość, ornamenty strachliwe i blade/ Marszowym krokiem kolosa weszłam tam, gdzie skały/ Intensywniej wszystko teraz czuję wszystko i rozpoznaję/ Jestem związana nokturnami, co kiedyś były mi śpiewane/ przez te, które nienawidziłam za tę ulotność, za dusze/ Ja niczym klucz nutowy rozpoczynający ich ciąg melodii/ ostrość zapisu nutowego, przepisanego czytelniej/ Nie pominięty zostanie żaden detal, żaden szczegół/ Ten utwór sama sobie dedykuję, dla Uranii skowyt wijący/ 156 zgodnie z katalogiem Kehlakatalog Kehla --- spis dzieł Wolfganga Amadeusza Mozarta. albo diabli wiedzą kogo/ zaciśnięta liniami, na których to wszystko zostało opisane