Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta druga. Trzydzieści dwie dłonie do potęgi n Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-druga-trzydziesci-dwie-dlonie-do-potegi-n Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń trzydziesta druga. Trzydzieści dwie dłonie do potęgi n Naturalną konsekwencją licznego rozgałęzienia/ był nowotwór mojego zdeformowanego ciała/ Rozrastał się on wraz z moimi kończynami/ pod skórą zamieszkał i był nielegalny/ Piszczałem wewnętrznie z przeciągłego bólu/ ciągle zatykając sobie licznymi rękami usta/ Twarz wysuszała się z niepokoju/ a w dłoniach pierwszy raz poczułem drżenie/ Wielkie dziedzictwo moje pozostanie same/ dorosłe dzieci będą karmić młodsze filetami/ Otwarte buźki ze zdziwienia, że odchodzę/ Zapamiętałem ich pożegnanie z refrenem/ każde z nich było długą, samodzielną zwrotką/ rytmiczne zderzanie się/ codziennie z ich kamienistymi brzegami/ Kolejna dawka morfiny na uśmierzenie bólu/ serce stęknęło w skurczu podwodnym/ znużone zmęczeniem tego opierania się jeszcze/ Wszystkie moje dłonie cicho opadły na pościel/ spokojnie na dno morza opadałem, czując chłód/ Zostałem złowiony słowami Obcokrajowca/ liczne ramiona wplątały się na szczęście/ w najpiękniejszą z sieci utkanej z pytań do mnie/ Zostałem wyrzucony tutaj na czarną plażę/ Teraz gałęzie z każdą pieśnią mnożą się/ coraz liczniej, coraz liczniej zajmują miejsca/ obrastają mnie jak porosty niezwykle płodne/ Jest to znak braterstwa z tym, co ma najwięcej/ ramion, a każde możliwe zakończenie je zna/ Nasycę się więc nieskończonością na brzegach/ choć zawsze śpiewałem periplusyperiplus (gr.) --- rękopis wyliczający porty i charakterystyczne punkty na wybrzeżu. blisko lądu W tej mnogości zachowam ostrość wszystkiego/ każdego detalu obrzędowego przy nawigowaniu/ na nieznane lądy