Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta trzecia. Rysunek II Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-trzecia-rysunek-ii Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzydziesta trzecia. Rysunek II Czuję za sobą tupanie z uwiądem w tle/ Zniszczony rysunek od paru dni/ stoi w wodzie niezmienionej, pełnej soku/ Grzebiąc łapami w błocie pogrzebowym/ wyszukuję korzeni wyhodowanych przez wilgoć/ Kształt jakiś nieokreślony śledzi me postępy w nauce/ Rysunek określają punkty kaligrafowane, początkowe/ gdy je połączysz linią, to się ujawni graf skryty/ Używałam cyrkla na tej lekcji geometrii, kreśląc/ łuki zewnętrzne nieba, oba ich końce to błędy/ Kontrasty się wzmacniają, jest tylko czerń i biel/ Me ciało niedoskonałym instrumentem kreślarskim/ Przestrzeni wielkiej nie zmierzyłam łokciami suchymi/ nie pokonałam jej za pomocą skruszonej ekierki/ w rogach prawie diabelskich, nie pokonałam czyśćca/ Droga krzyżowa stacja 51, autobus się tu nie zatrzyma/ niebezpieczna tu okolica i w rozkładzie jazdy/ brak twego rozkładu, brak 51 kości skruszonych/ na tarce z orzechami, z daktylowymi opłatkami/ Mielę punkty drobnoziarniste na plamę barwną/ byle się nie zmieściła w tych właściwych skalach/ Sama rysuję me granice walcami wynajętymi/ w bryłach geometrycznych przechowują łona/ Potajemnie wychowują w swym chłodzie mioty/ z margaryny poczynione, by straszyć nimi innych Uciekajcie w popłochu przed mym rysunkiem/ Nawołujcie i w popłochu tatuujcie me imię/ pod pachami chowane, na lepsze momenty/ załóżcie głębokie dekolty na kolacje uroczyste/ może się uchronicie przed rysunkiem kolczastym/ przed siatką ogrodową, wrastają w nią pnie ciężarne/ w ich cielskach powoduje to bolesne przypominanie/ Ale teraz rozcieram swe granice restrykcyjne/ rozmazuję linie na włochate strzępy miękkie/ Rysunek drugi ukryty jest pod spoconą dłonią/ ma być bowiem trzecia jego cześć zmazana/ a ten środkowy fragment ciągle walczy między/ nieprzekreśleniem a przekreśleniem śliskim/ Spoczywa on wkopany w ziemię częściowo/ Część jego wystaje w postaci płyt granitowych/ z wykutym liternictwem jednostajnie osobliwym/ z dawnymi datami śnieżnobiało precyzyjnymi/ z imionami osób śpiących, ułożonych na boku/ Sen o złożeniu do grobu w garniturach brokatowych/ Kroki do wieczności pomylone w tańcu z podskokami/ na trampolinach z błony śluzowej wyścielającej/ wnętrza eleganckich wnęk z buku, z brzozy/ Wtopiona druga część zawsze w okolicach ziemi/ rysuje się na glebach nawożonych łajnem/ Rysunek ciernisty okrawa kształt pusty, zastany/ Określa mój kształt bolesny plątanina bluźnierstw/ słodkie, pozostawione w ścianie, dla płaczliwych raczej/ w miękkich kamieniach wetknięte, trwale się utleniają/ Pluję w siebie, analizując reakcje chemiczne zachodzące/ Znów obrastają moją mordę liszaje i pleśniawki kwitną/ hodowlane, nawilżane stale mą gęstą śliną, w głębokości/ uniemożliwiają mi bezkrwawe szemranie i lamenty/ Hultajskie ich zwyczaje w zdobywaniu nowych pól/ na mej twarzy w okolicach ust walczą nieustannie/ o przewodnictwo i wpływ na śpiewy wulkaniczne/ Zalana lawą swego głosu zbyt głośnego podkurczam się/ czekając na wykopanie z asfaltu z pobocza autostrad/ po których mkną, miękko świszcząc w pędzie, One/ Rysunek rozpada się, z trudem podnoszę ręce/ nadając mu formułę nieczytelnego i niechcianego/ odrzuconego przez budowniczych rysunku węglem