Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta szósta. Rysunek I Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-szosta-rysunek-i Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta szósta. Rysunek I Mnogie resztki po mnie pogubione błędnie/ w piachu pozostawione jak ślad ślimaka, ślina/ na błyszczącym wewnętrznym blaskiem brokacie/ Przechodziłem między plażującymi, idąc anarchistycznie/ Moje ścieżki były naznaczone swobodą ruchu, bez zbroi/ Nie było tutaj żadnych autostrad z czarnego asfaltu/ ani dróżek wyżłobionych przez ukryte zaskrońce/ chód był nie uporządkowany, tylko intuicyjny/ Pokonawszy drogę od punktu A do B, przechodząc/ do dalszych punktów porozrzucanych w piachu/ dokonałem rysunku za pomocą ciepła/ Co jeszcze po mnie zostaje, wystudzam się ciągle/ Czyż więc zakładając chaos mojego wędrowania/ wyznaczyłem nowy, czarny szlak turystyczny?/ Teraz to widzę z dystansu, kształt chodzenia/ droga między postaciami miała znaczenie i kształt/ przepełniona anarchią porządkującą właściwie/ na wyższym poziomie, znając wszelkie alternatywy/ Oto mój ostatni rysunek poczyniony ze śliny/ Panie i Panowie, dziwcie się, jaki oryginalny dobór narzędzia/ Nie znam znaczenia tego rysunku, pachnie dziwacznie/ Nie jest to jednak forma dekoracyjna, poczyniona dla kurażu/ raczej dzika konstrukcja w części tylko mi ujawniona/ Patrząc na nią teraz, wiem, że to część większej formy/ Mam w spoconej dłoni jeden element Trzyczęściowego/ aby z powrotem złączyć je w całość dawno rozbitą/ Nie przyklejając ich za pomocą kleju szybkoschnącego/ badając, w które pęknięcie wkleić, jaką część czego/ Mój rysunek z pęknięć i ukruszeń wyznaczony/ przez śpiewanie nadmorskie o słonym smaku/ Coraz lżejszy jest nacisk na powierzchnię/ więc kreska zaczyna się rwać i gubić na kartce/ do rysunku technicznego, ma inny punkt zbiegu/ linie horyzontu ruchome, przesuwające się/ rytmicznie, zgodnie z cichymi ruchami fali/ Nie zobaczysz więc tutaj szkicu z lotu ptaka/ ani z żabiej perspektywy wyginającej do siebie/ do siebie ciągnąc przedmioty, deformując je skrycie/ Zobaczysz bardzo głęboko detal wszystkiego/ z wszystkich perspektyw możliwych i utopijnych/ Będziesz miał wrażenie, że wszystko zbiega się/ do mięsistego punktu wciągającego do siebie/ wszelkie byty z odwiecznej tęsknoty tworzenia/ rysunków nieregularnych wykraczających poza/ układ współrzędnych z ciała i kości poczynionego/ Promienne linie zbiegu, koniec jest rozmyty/ rozmazany przez rapidograf podobnież precyzyjny/ ale niestety się rozlał, jeszcze w takim miejscu/ miejscu zbiegu dla zbiegów ze świata poczynionym