Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta pierwsza. Rosetta Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-pierwsza-rosetta Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta pierwsza. Rosetta Wywinięta wnętrzem na zewnątrz zobaczyłam się/ Wstyd ogarnął mnie wielki, rozpacz powłóczysta/ Ktoś pytał głosem mej córki Rosy nieumiejącej mówić/ Wystraszyłam się rozpoznania trującego zapachu/ Skurczyłam się w histerii, w wywyższeniu swoim/ Drzwi piekła się zatrzasnęły za mną z hukami ciężaru/ Zobaczyłam na ich odwrotnej stronie narysowane koło/ To była rosetta/ Witraż wybity przeze mnie w kształcie kwiatu umarłego/ Zostałam wtłoczona siłą w najmniejszy detal tej układanki/ Skazałam się na ciągłe podzielanie się, ściśnięcie jednoczesne/ Wszystkie te ramki ołowiane pełne były goryczy ściętej/ po tym, co się mogło kiedyś stać, a się nie stało przez kolec skryty/ Nie było żadnego prześwitu, okno dekoracyjne na mrok/ tylko mrok się w nim odbijał pojedynczym kolorem moim/ Zgnieciona do nawetniemilimetrów/ byłam fragmentem rysunku potępionego w katedrze ciemnej/ Odwrócona katedra iglicami w nas wpięta, ból perfekcyjny/ Mogę myśleć tylko o niej, inne myśli zostały mi podcięte/ Nie mogę odwrócić oczu, tylko szczegółowo trwam w śmierci/ Tylko ja wypełniam jedno pole tej konstrukcji, reszta jest pusta/ Nigdy ich nie wypełnię żadnym niedostępnym mi lekarstwem/ ukradzionym od boga lub z apteczki diabła najniższego/ W pustych polach dookoła czuję obecność Innych, pląsających/ Ustawiają miliony luster, bym się sama wciąż potępiała/ Te lustra płatkami błyszczą we mnie, mój płacz nade mną/ a one śmieją się jej głosem i mają jej echa w sobie, odbicia/ Śpiewają pieśni tortury; skonstruowane przez Lukrecja™/ wielce szanowna i potężna w swej figurze z pęknięciem głosem Rosygłosem Rosy --- w druku dalsza część tekstu jest wyrównana do prawej. piękna jest ta róża w ciemności hodowana/ w piwnicach przechowywana wraz z zimnymi włosami porów/ oto działka, hodowla amatorska warzyw umarłych/ oto grządki rozkopane równomiernie i cicho, by nie słyszano/ ten kwiat podziemny, podlewamy rosą bolesną/ nie stępił się jego przepiękny widok, nastrój w tobie/ patrz na nas, na lustra wszystko widzące ostro, dostrzegające/ wyolbrzymiają teraz twą rozpacz, smutek skulony w miazdze/ stałaś się nieważnym kawałkiem, którego śmierć obwieszczamy/ psujesz całą kompozycję, jej urok, ciągle odrzucaną za smak/ nakarmimy cię papkami, których jeszcze nie znasz w boleści/ specjalizujemy się w tym tajnym ziołolecznictwie od wieków/ przez wieczność trucizna w tobie będzie nabrzmiewać/ lecz nigdy tego segmentu nie rozsadzi, nie uwolni cię/ no, to nasza ukochana lukrecjo, może jeszcze jedną łyżeczkę/ za córeczkę