Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta. Rebus II Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-rebus-ii Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta. Rebus II Mógłbym się nie dzielić z nikim ułomkami w koszach/ swoimi utopiami utopionymi na dnie wanny, bez korka/ Mógłbym się schować przed innymi w roli scenografa/ skrywając swoje ludowe misje, sugestia tła jedynie/ Lecz ty, Rolando, ze złamaniem otwartym swojego bycia/ przyszedłeś we śnie moim, wkradłeś się na paluszkach/ innych nie budząc w środku nocy, nie przeszkadzając/ Przyszedłeś z rebusem w kieszeni w piżamie dla dziecka/ Czemu obdarowujesz mnie takim dziwnym darem?/ I nie rozpłynąłeś się na moją milicyjną komendę?/ Lecz stałeś, pozując jak na zdjęciu polaroidowym z 82 roku/ gapiąc się na mnie z błagalnym wyrazem twarzy/ Twoja przenajświętsza wrażliwość właściwa tylko tobie/ Opowiedz, jak to się stało, że leżałeś taki umierający i pokłuty/ w miejskim szalecie zarzyganym przez anorektyczki/ Matka nie dostarczyła ci odpowiedniej ilości witamin?/ Twoja dieta za uboga była w warzywa, w owoce?/ Po co przychodzisz do mnie z takim głupim wyrazem oczu?/ Więc stałem się prawie cycatą ratowniczką z patrolu/ słoneczną ratowniczką wyciągającą twego trupa na brzeg/ bez szansy na jakąkolwiek reanimację, zmartwychwstanie/ przyglądając się tobie uważnie, drobiazgowo cię opisując/ Chciałeś mi coś przekazać, jakiś rebus nierozwiązywalny/ Mówiłeś do mnie w niezrozumiałym mi z brzmienia języku/ Stałeś we śnie, szeptałeś z trudem tak, jakbyś dopiero się uczył/ wypowiadać prawidłowo zdania, wyrazy, dziwne słowa/ To było jak ciche pojękiwanie niemowy z trudem fałszu/ Szeptanie słów, które były zamazane korektorem i wydrapane/ nożem introligatorskim, zdarte z warstwy rozumienia ich/ Resztki zostały zamazane markerem Universal Permanent/ jednak coś tak mocno tkwiło pod tą warstwą skrytą/ chowało się pod czarną folią malarską, zachęcając/ by wymacać kształt i radośnie krzyknąć, aha/ W twojej mowie nowe są brzmienia słów/ Jak być jeszcze zrozumiałym/ nie umiesz powiedzieć/ to jest twoja pokuta/ brak słowa/ --- Wszystkie znaczenia tkwią pod absolutnie szczelnym kamuflażem/ ze słomy, z kamieni, ze szmat maskujących głębokość pułapek/ Musiałem tę pieśń wyśpiewać za ciebie, udając twój ton głosu/ Musiałem wniknąć w nieczytelne warstwy, w resztki pozostające/ Gdyby się tak nie stało, musiałbyś czekać w zakładzie utylizacji/ odpadów higienicznych dla niewystarczających, w oczyszczalni/ Niech więc zabrzmi wreszcie twoje śpiewanie pełnym głosem/ tańcz przy tym z radości, wykonując przy okazji Nieboskłony/ wymachuj dziurawymi rękami jak białymi flagami na znak/ twojego oficjalnego poddania się