Rolando, Bianka Pieśń druga. Rebus I Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-druga-rebus-i Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń druga. Rebus I Został mi zadany pewien rebus, nie do rozwiązania/ Niestety nigdy nie był ani czytelny, ani oczekiwany/ Czy był napisany w języku łacińskim, czy fińskim/ a może jakiś tajemny dialekt kretów w czasie nocy?/ Rebus ciągle tkwił spalony, w tłuszczu pływając/ wbity jak nóż harcerski dla zabawy w ziemię, we śnie/ Potykałam się ciągle o niego, przeklinając/ jego przypadkową namolność i tępe ostrze/ Do tego te obrazki w środku niego, do rozwiązania/ Nic nie rozumiałam z ich kształtów, ze znaczeń/ mimo że uzbrojona byłam w wiedzę o abstrakcji/ Nic nie pomogło mi zbliżyć się do tego, co znałam/ One ciągle śledziły, śledziły każde moje drgnienie/ śledziły moją wycieczkę do sklepu spożywczego/ Nerwowo odwracałam się do tyłu, czując się obserwowana/ w poszukiwaniu tajemniczego sprawcy moich niepokojów/ Ich nierozpoznawalność i niemożliwość zrozumienia/ była niezwykle strojna, kusząca dla znudzonego/ a ich powłóczyste treny ciągnęły się, ciągnęły/ Świadczyły o ich niezwykłym dostojeństwie i randze/ To wszystko zaplątało się w moje krótkie włosy/ Jako kobieta muszę się regularnie czesać z pokorą/ by wszyscy znali mój jasny i dobry wizerunek/ Chciałam się rozczesać, z radością rozpoznać/ swoje oblicze w lustrze, ale się już nie rozpoznałam/ niestety już nie, na zawsze będę już rozczochrana/ Rebus został mi zadany, a rozwiązanie nie może go dotyczyć/ już nie ma żadnych gotowych rozwiązań w zestawach/ w zestawach z warzywami z plantacji czyśćcowych/ Chóry, zastępy krzyczą w odpowiedzi jednocześnie/ każda jest inną właściwością, każda jest właściwa/ więc posłucham nieuważnie tych wiekuistych stworów/ Niech w chórach, bo tak raźniej, niech krzyczą, niech fałszują/ Niech zaczerwienią się na widok publiczności/ Niech ich gigantyczne płomienne oblicza będą nieśmiałe/ schowane za moim mięsistym ramieniem, podziwiajcie