Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta druga. Punta Corvo Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-druga-punta-corvo Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzydziesta druga. Punta Corvo Sztuczne kwiaty czarnym plastikiem pachnące/ schowam się w nich jako bruna i tam będę spijać/ z ich rozżarzonych pręcików szafran krokusowy/ Stąd będę obserwować panoramiczne niszczenie/ Wyrzucają tu mnie padlinożerne, przyglądając się/ Biegnę wciąż do tyłu, do tyłu uciekając przed nimi/ tam gdzie są czarne wybrzeża i plaże rozszarpane/ Dawne ujście rzeki Magry do morza jest wyschnięte/ Punta Corvo nad przepaściami, ostatni kawałek ziemi/ we wspomnieniu jej pylistości próbuję się zakopać/ usypać sobie jakąkolwiek mogiłę, byle jak przykryć/ Wleczona na pogubionych szczeblach kości swoich/ wznoszę swój wzrok z wysiłkiem nieludzkim/ Widzę z daleka miejsce dawnego połączenia wodnego/ Koryto rzeki szerokiej wkopane odwrotnie/ brzegi zakleszczone dawnymi okowami kalcytu/ antykaniony imponujące na tle ciągłego zachodzenia/ Zwapnione, zwątpione skały gną się w kierunkach oddolnych/ Są prehistoryczne dowody na to, że kiedyś tutaj były granice/ Wielkie katastrofy geologiczne oddzieliły tamami ujścia/ Rzeka tłusta, kiedyś czerpiąca z morza, miała tu swoją deltę/ te małe i większe dopływy miały swe imiona pradawne/ Magra zawróciła swój kierunek, rodząc ziarno bolesne/ od środka zatamowana, utracona z woli, w gniewie/ kanał wyschnięty, w nim tylko szkielety udawały dawny nurt/ Jakże to dawne czasy, w których jej dal rozpływała się w toni/ Głębokie koryto wskazuje na dawne, odrzucone zależności/ Pozostały jednak ślady w dawnych połączeniach wodnych/ Teraz sztuczna substancja płynie, lustrami odbija kanciastymi/ najtragiczniejsze szczątki po historiach rozsypane pod stoły/ Zasłaniam swe oblicza z przerażenia tymi powidokami/ Bagna wyrzucające z siebie nieprzetłumaczalne odchody/ Nie da się o nich powiedzieć w żadnych językach poplątanych/ Nie ma już tłumaczy, żeby tę starożytność zaklętą pojąć/ Widzę w ostrości wielkiej wyciągające się plaże w dole/ rozgrzane nienawiścią do oświetlenia nawet sztucznego/ Szukają ofiar, zazwyczaj spadają one spychane z Punta Corvo/ spadają one jak kwiaty wiecznie nieżywe i trwające/ na dywany spadają, pod stepujące, pod jaskrawe stopy/ tych, którym się udało zbudowanie tamy wiecznej/ Odwrócone imiona strumieni, kiedyś wpływających/ Dziś kanałami gnilnymi się zwą i ciągle się rozkopują/ kosztem nadających się do tego dostatecznie twardych narzędzi/ i w wiecznym, przekornym udawaniu swych głębin wabią/ A tam jest tylko parę minimetrów płynu, a reszta to szlam/ stoi, nic nie wytrąca jego chemii zawiązanej w sobie/ Pływają w nich nieżywe istoty zatkane wiecznym tłuszczem/ z przerażeniem obserwujące te dziwne pojemniki od środka/ Wiem, że zostanę zrzucona zaraz pod ich stopy z tej skały/ Będę leżeć na plaży wyłamana, gnieciona przez ich paradę/ Będę leżeć na ich betonach, malowanych emulsją światłoczułą/ Misterne to kłamstwo spowodowane odległością, że to nie plaża/ w której zanurzasz swój ciężar, w miękkości jej odpoczywasz/ To wszystko malarstwo iluzjonistyczne, wrażenie perspektywy/ Te odległości też są niewielkie, wszystko ściśnięte w sobie/ gnieżdżące i włażące na siebie, i rozpychane ostrymi łokciami/ Jak to wszystko może się mieścić w tak małym punkcie?/ Jego granice nierozszerzalne, tkane z włóczki ciernistej/ Jeszcze wokół tych skorup wydrążonych boleścią i śmiercią/ podąża wieczna procesja, pochód z wieloma uczestnikami/ dawnymi głowami roztrzaskują się o nisko założone stropy/ Rysują kontury, ściągając swym wzrokiem wszystko w pobliżu/ wszystkie resztki wyobrażające sobie zbyt wiele/ Rozciągane na krosnach niewyobrażalnych barwią sobą tkaninę/ Spadam na kawałek mej twarzy, na beton, słyszę już ich tupoty/ gęste, zbite w jednorodny pokaz siły, militarnych możliwości/ w milionach egzemplarzy powielane, odbijane boleśnie/ W kalcytowych zębach kruszą śmietanową porcelanę/ z dawnej rodzinnej zastawy wytłukiwanej regularnie