Rolando, Bianka Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dziewiata-pseudohelios-wyje Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje Ksandzie, Podargu, Ajtonie i Lamposie żelazny/ gdzie się podziało wasze ostre, końskie włosie/ wasze gęste grzywy zasłaniające mi głębokie doły/ kopane na grobowce Heliosa okrutnego wieczorem/ muskularne, dźwigające mój odwłok władczy/ Pociągowa wasza misja skończyła się dosyć szybko/ Podkradł mi was inny bóg zachodu z brązową twarzą/ Nie barwi się tak mocno przy zmierzchu czerwienią/ Me słoneczne potomstwo uciekało promieniami/ przed mym gniewem olbrzymim i wrzaskiem furii/ Jednakże wszystkie z dala gdzieś krążyły na orbicie/ Mieszkałem jako prawie trup słoneczny trochę w Italii/ Mój pierwszy syn, Faeton, nie mógł patrzeć na mnie/ nawet w słonecznych okularach, wybuchał płaczem/ Miażdżyłem jego pneumatyczno-aerodynamiczne kości/ żelazkodeskami płonącymi, krzesłami wirującymi/ Jego delikatna matka, pogruchotana odwożona karetkami/ karetami króla słońca, jechała na sygnale mego odrzucania/ Nienawidziłem widnokręgu przypisanego mi przez los/ Wypalałem ich delikatne powierzchnie i wilgotne kąty/ zakamarki schowane przede mną, jakoś trochę urodzajne/ Faeton popełnia samobójstwo w trakcie zaćmienia słońca/ tak był przyzwyczajony do mojego oblicza spalającego/ Widząc już tylko pustynię w owej krainie pogrzebanej/ szczątki plączące mi się między zębami i odchodami/ na drodze gwiaździstej poznałem kobietę-kometę uciekającą/ podążyłem za nią w inną galaktykę i tam poślubiłem ją/ koronując się jednocześnie na największego patriarchę/ Me kolejne mitologiczne potomstwo to drobne księżyce/ za małe, by je rozbić o siebie z hukiem, ich jęki posłyszeć/ Meteoryty wysyłane i przedmioty zderzane z ciałem/ przy wieszaku na płaszcze przygodne, bujający się abażur/ Abażur złoty był mi konkurencją w oświetleniu wnętrza/ Abażur żółty, zgnieciony, bujający się wśród przerażenia siłą/ Bicie po ich lekko uniesionych głowach w stronę słońca/ Nikt nie jest dostatecznie godny, by spoglądać w me oblicze/ gniewu i nienawiści do panoram rozpostartych wokół/ Ona --- kometa uciekła z dziećmi z mego widnokręgu/ montując markizy przeciwsłoneczne, żaluzje ciemne/ Przesunął się mój ruch jednostajnej fizjologii w bok/ Mieszkałem znów tam, gdzie inna strona świata się myliła/ Z kolejną boginią rodziłem kolejne brzuchy nienażarte/ Przychodziły do mnie, prosząc o ciepło, biłem je okrutnie/ po tych ustach zdziwionych, oczekujących minuty solarium/ Potłuczone żebra córki nieznośnej i syna z chorym sercem/ Sikali ze strachu, gdy wracałem wieczorem do mego pałacu/ Zniszczeni, płaczący, lizali swe rany po wybuchach słońca/ Wpełzali pod meble włoskie z wyprzedaży zakupione/ Byłem przekonany o swej nieśmiertelnej sile niszczącej/ lecz pomału prawie niezauważalnie stawałem się słaby/ Traciłem swe rumaki ciągnące mój rydwan spalony/ ich kopyta jakoś tak tętniły w coraz większym oddaleniu/ Zrzucony ze swego słonecznego powozu dotknąłem ziemi/ na której już nikt nie zamieszkiwał, porzucona w pośpiechu/ Zdychałem przez kilka lat, doczekawszy niepełnosprawności/ Zachowałem swój jad ukryty między zmarszczkami na zapas/ by starczyło do końca tego niszczenia wszelkich przejawów życia/ Me mroczne panowanie i regulacja buntów żelaznym drągiem/ zanikało jakoś i bladło, znikał mój ostry blask z powidokami/ W domu starców nikt nie chciał się mną zajmować i doglądać/ Każdy się mnie bał, opowiadałem im o mym niszczycielstwie/ o tych zależnych i zaciemnionych, powoli wzrastających w cieniu/ Opowiadałem, jak odchodził Faeton pierworodnie niszczony/ po miękkościach odsłoniętych, po miękkościach zasłoniętych/ Pielęgniarki chowały twarze, a chłopcy ze wstrętem spoglądając/ życzyli mi wszystkiego najgorszego, dużo chorób w dniu imienin/ podawali mi papierosy, czekając, aż zgasnę, charcząc w dymie/ Z czasem zmieniłem się w czerwonego olbrzymaczerwony olbrzym --- nazwa gwiazdy będącej na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od ich barwy i zwiększających się rozmiarów/ obrzękniętego/ Nowotwór wpompował w me ciało wiele powierza i wodoru/ choć leżałem, umierając, byłem znów najmasywniejszy, potężny/ W samo południe, gdy słońce było najwyżej, pojękując, odchodziłem/ Jak umrę, wszystko zgaśnie, potężne bóstwo zasypia ze wszystkim/ w grobie wraz z rodziną żywcem pochowaną, wraz ze służącymi/ i psami, i z wężem ogrodowym, programem telewizyjnym na piątek/ Miękki zastrzyk przeciwbólowy kołysał się we mnie łagodnie/ Łuski węża ogrodowego pokryły me oczy, oddech ustał w ciszy/ Wtedy poczułem pierwszy raz lęk, zmuszał mnie do uciekania/ odrzucając moje zewnętrzne warstwy, zachował się tylko środek/ Jądro, skondensowane w środku mym, okazało się skarłowaciałe/ Zostałem zdetronizowany, pośmiertny zamach stanu i ścięcie głów/ Nagłe zrozumienie uderzyło mnie w brzuch najgłębszy, w biszkopt/ Uciekłem jak najdalej od tych szeptów nawracających uciążliwie/ w wielkim pośpiechu, histerii dotarłem tu, do królestwa strachu/ zsikując się ciągle przed sobą --- przed nadchodzącym czarnym karłemczarny karzeł --- hipotetyczny końcowy etap życia gwiazd. Gwiazda przestaje świecić, stając się w ten sposób zimnym czarnym karłem./ Zbity do mego wnętrza, nigdy się nie poszerza ani zwęża/ Przypominam sobie płacze nieustające za mną, za okrutnym/ że był taki ohydny, już prawie nie wspomina się go przy obiedzie/ Jakieś charczące huki tylko określają moje pochodne kształty/ ktoś ciągle śpiewa głosami mych ofiar w tle, naśladując idealnie/ Przypomina mi ich strach przed nadchodzącym Pseudoheliosem/ zamykane przede mną żółte drzwi do pokoju, drzwi do piekła/ które i tak wyważę, i wejdę do tej szczeliny, i zmieszczę się tam