Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta siódma. Przypływ Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-siodma-przyplyw Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta siódma. Przypływ Oto nadchodzi przypływ obiecany i oczekiwany/ Stoję związany prawidłowym węzłem żeglarskim/ Słowa nie da się wciskać między brzmienia/ Nadchodzi, czując wszelkie niedrożności we mnie/ Moje cielesne myślenie pomału zaczyna się rozpadać/ na fali pochłaniającej plażowiczów, na nią czekających/ Właściwa w nieporządku kreacja, wybuch obfitością/ pragnienie, by morskie stworzenia przypomniały ją/ ukryte w nich instynkty nurkowania i nurzania się/ Każdy z odpoczywających zaśpiewał swoją piosenkę/ harcerską, pożegnalną, w nadziei na zbawienie ich ust/ które zachłysną się powietrzem i wodą świętą/ Wielka fala podtapia wszystko, lecz nie rozcieńcza/ zagęszcza tym bardziej swoje możliwości, potencje/ Rodzina znajdzie po mnie resztki kręgosłupa/ rozpoznając, że to byłem ja, i pochowają trupa/ Kosteczki koronkowe w muzeum wykopalisk/ Wstęp wolny tylko w dniu zmarłych, ze zniczami/ Wymachuję nogami, jeszcze coś mieć pod nogami/ Jeszcze czuję dno, i jeszcze czuję dno, teraz już nie/ nic już nie czuję, moje ciało rozpada się na pierwiastki/ pierwotniejsze od wszelkich organizmów pierwszych/ Na końcu nie ma już niczego/ brak tu orkiestry symfonicznej robiącej nastrój/ świeczek o zapachu cynamonowo-cytrynowym/ Brak histerycznego klaskania w dłonie czy w czoła/ Brak młodzieży wzruszającej się na samą myśl/ Nie ma podniesionego głosu narratora błękitnego/ pouczania i trzymania wszystkich w baraku/ z kości słoniowej, w obozie zagłady z kryształu/ Wielkie czucie ciągle cieszy, morusa się/ w brokacie z resztek słów i bytów/ Boże mój, Boże, wypełnij mój krwiobieg/ słonym posmakiem nowych wartości odżywczych Ostatnie moje słowa niech będą składane dla ciebie/ w formie świątecznych wieńców triumfalnych/ ze splecionych pogłosów słów zapomnianych