Rolando, Bianka Pieśń trzecia. Przekrzywiony upadek Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzecia-przekrzywiony-upadek Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzecia. Przekrzywiony upadek Mieszkam w ściółce leśnej --- kreciej/ z regularnie płaconym ogrzewaniem/ gdzie wszystkie izolacje cieplne mruczą/ Ciepło wyściela moje małe schronienia/ z pluszu, z aksamitu, waty higienicznej/ Budzę się rano, by co dzień wpieprzać/ zdrową żywność i żyć w dobrym stylu/ zrównoważonej diety metafizycznej/ Nie jestem satanistką biegającą/ w czarnych rajstopach na głowie/ ani też kapłanką podcinającą piersi/ biodra, łabędzią szyję, brązowe nogi/ na znak, że nie pasują już do nastroju/ do adwentowej sutanny w tym roku/ Miało być sterylnie biało, chłodno/ żeby nikt nie wchodził do mojej pułapki/ zaprojektowanej na siebie samą/ Mogłabym ciągle przypudrowywać się/ spoconą twarz kokainą oblepiać/ zachowując ten śnieżny odcień bieli/ prawie nieczłowieczeństwa, diamentowy/ prawie boski chłód spojrzenia na wszystko/ Pozbyć się balastu głośnych opowieści/ wielkiego chrzanienia ze szklanką wina/ przekomarzania się i oglądania rannych/ w ramach dobrej nowiny non stop kolor/ Spokojnie w słonecznych okularach sunę/ przez dynamicznie rozwijające się przejścia/ podziemne/ Skrywana biel kołnierzyka, to nieludzkie/ bywać tak białym jak śmierć/ jak bianka/ Jakże by tu umrzeć, właściwie w jaki sposób?/ Czy w wielkich cierpieniach oczy przymrużać z bólu/ iskrzyć się w boleściach pozowanych do obrazu/ czy odejść łagodnie nieświadomym przesunięcia?/ Wybierz mi coś właściwego, na mój rozmiar/ na moje możliwości amatorskiego teatru gestów/ Przetestuj mnie, czy będę uciekać, czy ulegnę/ Czy histerycznie będę pozdrawiać całą moją rodzinę/ rozdając im w spadku kosmyki moich włosów/ pozostawionych na pożółkłej od lęku poduszce/ dekorując ją w orientalne wzory swym wiciem?/ Swobodnie mnie skrusz i połam sobie, jak chcesz/ Niech wygną się moje ręce, nogi poskładane/ w porządku alfabetycznym, zrywając nowalijki/ piano Moja śmierć jest biała, onieśmielona sytuacją/ w której należy całować mocno w usta i patrzeć/ Moja śmierć w czepku kąpielowym bawi się/ w umieranie, mrużenie oczu od refleksów w niej/ Lubi mój kolor, choć w ręku ściska nowe barwniki/ W dzień mojego przekrzywionego upadku/ wszystko było przekontrastowane i przesycone/ Ta woda chlorowana, która była w basenie/ powodowała niszczenie wszystkich tkanin/ ich rozdzieranie w niefortunnych miejscach/ W białym kostiumie siedziałam, oparta o brud/ Baseny wykopywane na świętą pamiątkę męki/ Nie chciało mi się wtedy pływać w tym moczu/ irytowało mnie to ciągłe machanie łapami/ Ciągle utrzymywać się na powierzchni lustra/ rwać się do kolejnych oddechów, co wysoko wiszą/ ciągle walczyć o to bycie między, o to poziomowanie/ Mimo rezygnacji i zniechęcenia wodną formą relaksu/ weszłam na pośrednią w wielkości skocznię, między/ Chciałam zrzucić swe ciało zakostiumowane w dół/ Lekko odbiłam swój ostatni ciężar, wygięłam się w łuk/ triumfalny co najmniej, co najwięcej/ Mój skręcony lot trwał sekundy niefortunne, odliczane/ Uderzyłam w wystający brzeg sztucznego morza/ w wykafelkowany skalny klif, wywafelkowany uskok/ Poczułam długi ból głowy, kręgosłupa, palca u nogi/ Krzyknęłam z bólu rozbita o chlor, o swoje ciało/ Mój kręgosłup został złamany na tysiące części/ które rozbite niestety już do siebie nie pasowały/ ani ze względu na kształty, ani na motywy na nich/ Zaczęłam się roztapiać, zgruchotanie czułam chwilę/ przymknęłam oczy, licząc, że tak wygląda zakończenie/ mojego skakania do góry w dół, do dołu w górę/ Ciągnęłam za sobą cielesność wywleczoną/ Migotliwa podążała ona wciąż za mną/ próbowała we mnie odnaleźć dawnego właściciela/ obwąchując mnie, sprawdzając, nie dowierzając/ Trudno jest zostawić tę kapryśną słodycz po drodze/ z daleka jeszcze w tylnej szybie samochodu widzieć/ jak wyje z tęsknoty za tobą i nie rozumie, że to śmierć Przepełniona wodą odzyskuję pełnię przecieku/ Wtedy otrząśnięto mnie w chłodnym przejściu/ w korytarzu usłyszałam pytanie i słowa rozwiązane/ nie byłam w stanie ich uchwycić, mimo wysiłku/ Nie miałam w sobie jakiegokolwiek zaczepu/ żadnego przełamania w sobie, skrytej szczeliny/ Słów tych zrozumieć nie mogłam, skierowanych/ Przesunięcie smutne odsunęło mnie od siebie/ Poczułam obietnicę brzegu oddalonego o miliardy/ miliardy stóp, łokci, zaniedbywanych zgięć/ Rwałam się, chwytając się czegokolwiek/ ale wyrzuciłam się sama w szarosrebrny popiół/ Dziwne, bo byłam przygotowana na zajęcia WF-u/ miałam na sobie jeszcze ślad po kostiumie/ idealnie nadającym się do pływania w morzu/ Strój w cytrynowe pasy niebezpieczeństwa