Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta trzecia. Procesja Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-trzecia-procesja Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzydziesta trzecia. Procesja Widzisz, jak z dala posuwa się owe wygniecenie jednolite?/ Robótki ręczne, szatańskie puszczanie oczek w szlakach/ 120 wzorów, by dekorować w procesji sztandary poprzerabiane/ po nocach niszczone, w zakładach sztandarów liturgicznych/ Nici drogocenne wywlekane, w nowe znaczenia je zaprzątające/ Kradzione poduszki, obrazy przemalowywane na inną modłę/ Guma spalona z opon zdartych bardziej pod naszymi stopami/ Już trzymają wstęgi czarne od proporców wklejone na siłę/ Oto występ, oto pokaz największych zbiorów kolekcji prywatnej/ oświetlanej spontanicznie żyrandolami z kryształowymi łezkami/ Rzeka Magra znowu wypełnia swój sztuczny, betonowy brzeg/ Polarna malina na ustach śpiewaczek zgnieciona w mękach/ Na dawnych strunach głosowych grają już inni, dostosowując się/ Otwarte na roścież złamania kurtynami się kłaniają przed Wijem/ Trzaskają nieznanymi instrumentami, ni z dźwięków, ni z nazwy/ Trzymają proporce połamane, sklejane klejami kostnymi/ Niosą sztandary prześmiewcze na wymiętych kręgosłupach/ Tańczą, wykrzywiając swe dusze kolorowe, ludowe, osty/ Zakreśla procesja kręgi siedmiokrotnie, zawracając szybko/ Należy przecież uzewnętrzniać uwielbienie dla Albinosa/ zapewne jest on bardziej pociągający w grubych szatach/ Oni są z obrazów pociętych, ze słów, ze zdań ściegiem skręcanych./ jeszcze bardziej skołtunione, pełne warkocze wiszą, brzemienne/ Nie chciałbyś ich wziąć w ręce, oceniając ciężar zaraz po śmierci/ one z Jego skórą się łączą, zwinięte w sobie cierpienie noszą/ Związane są z nim jak gumką do włosów, on ich splot utrzymuje/ W klatkach niesione potwory mogą swe dusze pokazywać w procesji/ rozciągane przez te, którym zawdzięczają pokusy nieodparte/ Wyciągają je teraz jak szarfy czarne w szeregach, szturchając się/ każdy chce je przez chwilę ponieść i pochwalić się zdobyczą tłustą/ którą można dopasować, uświetniając adorację mistrza ceremonii To jest ta część procesji, która skręciła w niewłaściwym kierunku/ samozwańczo ogłosiła swe centralne uroczystości wokół siebie/ Ludowe karykatury wyciągały się w przekłamaniach liturgicznych/ Szli pielgrzymujący pod przewodnictwem samego grotowłaza/ a uczniowie jego, podczas procesji wykonywali śpiewy orientalne/ deklamowali, wygłaszali biblijno-dogmatyczne kwestie, dialogi/ Można na nich wiecznie pasożytować, czynić ich sobie poddanymi/ Przebierani za aniołów czy świętych, nieśli insygnia królewskie/ formowali żywe obrazy z historii potępień, zniszczenia, łamania/ Udział w procesji, pełnienie określonej funkcji było powodem bitwy/ posiadające imiona grzeszne, walczyły ze sobą zaciekle/ Do procesji włączyło się wojsko, ono zawsze wieńczy uroczystość/ Wypluta hostia znów stała się waflem o smaku rybnym/ Baldachim tkany z włosia arystokratek i urodzonych szlachetnie/ wyrywany im siłą, gwałtem zdobywany od tych bóstw wyniosłych/ niesiony w szaleńczym tańcu przez sześciu pojawiających się/ To wszystko miało monstrancję w czekoladzie rozpuścić/ ciągle deformować jej ślady, kształty, dawną pamięć/ Te niewypały miały straszyć wybuchami pirotechnicznymi/ litanie, aklamacje, psalmy, hymny, antyfony, responsoria niszcząc/ tępiąc wszelkie ślady po morskich i podwodnych wędrówkach/ Bojówki faszystowskie zadbają o wszelki szczegół obchodów/ obiją wszystkich, że jęcząc, będą chórami zastanymi w tłumie/ Ze mną leżą inne kwiaty wysuszone pod ich stopami szerokimi/ Nie znam ich, lecz wydają się przypominać mój układ dawnych żył/ Czarną gerberą jestem teraz, zmiażdżoną przez maskarady/ Procesja ich jedyną rozrywką w małym, przyciasnym miasteczku/ gdzie miliardy gwiazd giną razem z kwiatami rzucanymi im/ przez tych, co zwiędniętymi łodygami ciągną ciężary własne/ Mielone kwiaty tysiąckrotnie, by zniknął zapach kadzidła świętego/ którym kiedyś były napełniane, którym pachniały, kusząc piekło