Rolando, Bianka Pieśń pierwsza. Pralnia chemiczna Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-pierwsza-pralnia-chemiczna Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń pierwsza. Pralnia chemiczna Nic już nie pozostało po dawnych wizerunkach/ po wielkich ucztach, na których maczałeś swe usta/ dostojnie i powoli, dostojnie i powoli W pustce, w znużeniu rysują się nowe kształty/ musisz przyzwyczaić swój wzrok do mroku/ by zauważyć ich śladowe muśnięcia na boku/ Oto leżę teraz w ciemności mnogiej, wielokrotnej/ Me usta zawiązane są w kokardy drapowane/ Tak wygląda drugi początek końca/ w zapomnianej przez wszystkich odlewni żeliwa/ które kiedyś miało służyć na zbroje, na mundury/ tych najsłabszych i niezrównoważonych psychicznie/ co to się mieli plątać się właśnie w Czyśćcu/ Niech mi to udowodni ktoś wywazelinowany/ że nie może istnieć druga strona postrzępiona/ Niech weźmie te chrzanione lupy, skanery czułe/ niech wybada wielkie braki wszystkiego/ Stoję, prężę się w chórze dziwnych uczniów/ z przekrzywionymi głowami śpiewają/ Głowy i głosy przekrzywione ze zdziwienia/ sobą w nowych, oczekiwanych funkcjach/ na pasie dzielącym krainy niedostępne/ Szczelne nory schowane, zapomniane/ Syk chłodu i potępienia tylko rozrzedza/ oddychanie innych, niezwykle intensywne/ Idę ze szczotką drucianą na siebie i ciebie/ Uciekaj, uciekaj ode mnie w podskokach/ Widzisz moje oblicze pełne zacietrzewienia/ masz się czego bać, kochanie, masz/ Ostre szczotki, środki pielęgnacji drażniące/ dzierżę w wysuszających się ciągle dłoniach/ Druciana szczotka spoczywa już w kącie/ w pewnym podkuchennym schowku porzucona/ Szczotka druciana w mych dłoniach, berło/ Powoli dostrzegam swoje brudactwo/ Przecieram tory moich własnych wędrówek/ zarastają one bardzo szybko kurzem/ Biorę metalowy druciak do mycia naczyń/ przypalonych garnków ze szwedzkiej stali/ nigdy nie miała się przypalać, a jednak/ Z wielką zawziętością szoruję ich głębokie dno/ zobaczyć, jaka była ich pierwotna kolorystyka/ Z drutu kolczastego korony, suknie me strojne/ pochowanie w garderobach, pochowane w ziemi/ Higieniczna misja pielęgnacji wszystkich/ podmywanie w wodzie rumiankowej, nasiadówka/ Rozdaję więc mydło z osobistego tłuszczu/ z dodatkami pachnących słów zatopionych w nim/ Możecie się teraz mną myć, moim woskowym ciałem/ Płyny rozdaję do tych jeszcze bardziej intymniejszych/ miejsc niż krocza, narażone są na reakcje alergiczne/ na ciągłe informacje o tych drobnoustrojach, bakteriach/ atakują nas one w ramach cichej wojny podjazdowej/ w której jest tu ciągły remis, zero do zera/ Mleczko kokosowe do powierzchni delikatnych/ choć ślady zawsze jakieś zostaną w formie blizn/ Czyść mnie, szoruj szczotkami, gąbkami syntetycznymi/ Szoruj brud czystości tego wiecznego dbania o higienę/ wewnętrzną i osobistą/ Niech więc brudas we mnie jeszcze bardziej czarny/ zaprzeczy mi w każdym słowie, zapełni arbuzami/ Demontaż tak pięknie wysprzątanej konstrukcji/ takiego niezwykle zdyscyplinowanego wysiłku/ z zaciśniętymi zębami i zmęczeniem/ z nadludzkim wysiłkiem poczynionej/ z lubością ją zniweczyć, miękko/ z impetem i namiętnością roztrzaskać w pył/ dla miejsca, gdzie wszystko jest między/ trzeba by znaleźć jeszcze lepszy środek czyszczący/ aby usunąć mnie/ Moje istnienie z mokradeł, z tłuszczów/ moje istnienie z kurzu i bakterii rozpuścić/ w odwiecznie śmierdzącym chlorze