Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta. Podróż podwójna Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-podroz-podwojna Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzydziesta. Podróż podwójna Niesiona w podskokach w absolutną szarość/ przez przekorną mieszkankę czyśćcowych pól/ niepłodnych, wyciętych dawno, dawno temu/ Lot do oddalonych kresów, zacieranych granic/ przez wielkie przestrzenie przykurczone/ Szepce do mnie swoje historie, nie słyszę/ Ona nie wybiera jeszcze nieba, choć przenosi/ Ten dziwny zapach ukryty ma w gruczołach/ w koronkach zdradza się jej odsunięcie ciche/ Ona --- środek transportu dla stłuczonych istnień/ Postrzępiony latawiec powiewa kokardami/ tasiemki czarne zatykają mi usta, dławią oddechy/ wplątujące się między język, między koła/ Nie porywa noworodków i dzieci mlecznych/ lecz śnieżnobiałe bianki obtoczone słowami/ nakarmione prochami strzelniczymi, melonami/ Przynosi mnie tutaj do granicy, pozostawiając/ Spogląda na mnie niemo, odprowadza do furtki/ Nie pójdzie ze mną dalej i już tego żałuje/ Literuje mnie, przegląda mnie, kataloguje obecność/ B I A N C A B I A N C A B I A N C A/ w jej ciemniejących ustach zanikam na zawsze/ Tłumiki osadzane na każdej literze amortyzują mnie Zakładanie plisek na siebie/ zakrywanie ich wnętrz sobą/ Delikatnie i sumiennie/ Delikatnie i sumiennie Zostawia mnie pełną kurzu złotego, porzuca/ operowaną na stole chirurgicznym w przejściu/ operowaną jej niewyraźnym i rwanym szeptem/ Skłania przede mną czoło, żegna mnie uśmiechem/ Zakrywa znów swe oblicze jako dusza czyśćcowa/ odchodzi szukać w szkieletach swej fatamorgany Przesuwa się wyraźnie moje epicentrum, przesuwa się/ moje dygotanie spokojniejsze, jest spokojniejsze