Rolando, Bianka Pieśń trzynasta. Pocałunek na dobranoc Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzynasta-pocalunek-na-dobranoc Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń trzynasta. Pocałunek na dobranoc Blu śpiewa Moje współodczuwanie stało się teraz wyraźne/ Poczułem dokładny jej ślad na moim biodrze/ bolesną karoserię w sobie, którą ona nosiła/ przez lata jak drogocenną biżuterię, pamiątkę/ Leżeliśmy chwilę na jej pachnącym ręczniku/ Wielki Jod napełniał nasze resztki płuc/ wypełnieniem tam, gdzie zawsze brakowało/ czyniąc z każdej naszej odpowiedzi pieśni/ o zapomnianych melodiach i hultajskim rytmie/ Brokat lepił się zabawnie do naszych lekkich dłoni/ Pocałowaliśmy się w usta na dobranoc/ w koszulach nocnych dopasowanych do braku ciała/ wymierzonych przez szepczące dziwadła/ Oto stroje wieczorowe, strojne tylko na jeden wieczór/ na jeden cichy zmierzch, schowany przed wszystkimi/ kiedy jest tak sympatycznie chłodno, dyskretnie/ Moja przyjaciółka spokojnie odwróciła się do morza/ Nie potrzebowała mojej czułości ani głaskania/ Nie potrzebowała już mojej śpiewnej obecności/ Z dala punkt B migotał już do mnie cekinem/ Był to dla mnie sygnał dźwiękowo-świetlny/ powinienem już iść do kolejnego morskiego żyjątka/ Moje kroki znów stały się taneczne/ Mój wzrok ciekawie rysował kontury nieznanego