Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta piąta. Pieśń zakamuflowana Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-piata-piesn-zakamuflowana Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta piąta. Pieśń zakamuflowana Wygrzebuję się z siebie, otrzepując się z lepkich resztek/ Przyjaciółko, całujmy się więc do nienawiści zmuszone/ przerażone sobą nawzajem, raczej chętne do bójki krwawej/ Wspólne zetknięcie jest bardzo bolesne i nienamiętne/ już żadnych rozkosznych ogonów przydługich grzechów/ Niszczymy się podskórnie, drażnimy swe rany/ Zjem ci policzek, kawałek szyi być może pogryzę, żując/ Będę pluć już tym twoim mięsem, co zaczęło pracować/ Ty będziesz mnie ranić błyskami twych głębokich otworów/ Teraz niestety muszę cię zabić, mój pierwszy raz zabijam cię/ Proszę, rozepnij tę koszulę utkaną przez jedwabniki ślepe/ przymknij oczy, jak to robią młodzi chłopcy kradnący jabłka/ niedoświadczeni w śmierci za karę przymrużają oczy z lęku/ Twe usta jak ich, jeszcze pełne antonówek tegorocznych/ Wyj, teraz do mnie wyj, do kata, wykrzyw się jeszcze bardziej/ Zapomnijmy o dawnych pokrewieństwach płci, skóry i żył/ Ja też jestem gotowa na twoje ciosy, tylko poniżej łona zbijanie/ Słyszę już twego brata nadchodzącego, niszczącego okolice/ Czy możesz zasłonić swymi kruczymi rękami jego głos?/ Uroda twa zniknęła, więc sypię zakamuflowanymi gwiazdami/ Zakamuflowanymi gwiazdami prosto w brzuch trafiam, ciskając/ Bez litości dla ciebie, będę się uśmiechać, aż rozgniotę cię pieśnią/ pieśnią zakamuflowaną, będę strzelać słowami w jasne twe loki/ Niemożliwe? To się jeszcze przekonasz, jak wielką moc ma kamuflaż/ Za fasadą ze słów ukryte są wielkie arsenały, potęgi nieodgadnione/ Rozpinaj swą bluzkę i przymykaj oczy z bólu, umieraj ciągle/ Będę cię nienawidzić tak mocno, nawet śmierć nas nie rozłączy/ Tak mi dopomóż piekło, wszyscy potępieni świadkowie ceremonii/ zdjęcia z tej uroczystości będą na końcu, po wszystkim/ gdy będziemy pozować do wspólnych portretów trumiennych