Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta szósta. Pieśń Wija do bruny Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-szosta-piesn-wija-do-bruny Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzydziesta szósta. Piesń Wija do bruny solo A któż tu leży pod naszymi stopami? Tak, tak, już cię rozpoznaję/ Czyż to nie jest brudna bruna i cóż, me dziecię, powiesz mi teraz?/ Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie bardzo nie żałuję?/ Klęknij, szepcz, szepcz mi, coś złego uczyniła, o niebiańska córko?/ Przybliż się do mnie, niechże cię zobaczę, niech cię trochę poznam/ Wezmę cię na ręce i rozgrzebię od środka, zobaczymy, cóż jest/ Odkryjmy jeszcze, cóż za pozostałości masz w swym gardle/ w śladach twych dawnych oczu rozczytuję pokrewieństwa inne/ skryły się one za bruną, za tym kawałkiem rozpryśniętym w dal/ Więc jak to tam było z tym pryzmatem na początku, gdzie reszta/ czyżby się dostały w szpary wiekuiste inne niż nasze arkady?/ Dawna bruna uciekała przed oblubieńcem w drodze na Miąskowo/ najmocniej odpryśnięta, zawlekła się do grobowca rodzinnego/ ponieważ za życia była pieprzniętą królewną, dzierżyła władzę/ to teraz trzeba ją w odpowiednie szaty ubrać, w płaszcze purpurowe/ Ten zestaw z płaszczem udręczonym podoba mi się, mój ulubiony/ Zawijam cię jak ochłap po reszcie, która jeszcze pachnie w tobie/ Nawet nie wiesz, jak żałosne jest używanie tak słabego języka pieśni/ Gdzież jest twoje rodzeństwo, gdzież są Blu i Bianca skruszone?/ Dlaczego nie przyprowadziłaś ich do mnie, dlaczego nie oszukałaś ich/ wabikami, drzwiami wiecznie uchylonymi do mych komnat z ciepłem?/ Och, jakże ja nienawidzę tych kolorowych kształtów ludzkich główek/ Błękitne, białe i brunatne wzory podzielone wobec niego, no, no, no/ A gdzież jest ta nasza piejąca pieśni, ja także chciałbym się jej ukłonić?/ Została mi z polowania tylko bruna, już ja ją odpowiednio nauczę/ Chce śpiewać, niech śpiewa, oto włożę w jej usta wielkie ciężary/ Po cóż mi taka gerbera pod me łożysko, na co mi ten śmieć brunatny?/ Widzicie, jak muszę wachlować się cytatami, jak uczony w piśmie/ Myślałaś, że nie dostrzegę ułamania po innych w tobie?/ Będziesz więc potrójnie po nieobecnych częściach cierpieć/ jeżeli możliwe jest trzykrotnej mocniej cierpieć tutaj/ a tu mi właśnie znajomy podpowiada, że jest dawka trzykrotna/ czeka właśnie na ciebie, oczywiście, że jest możliwe dla ciebie/ wszystko jest możliwe, nie ma rzeczy niemożliwych dla mnie/ doprawdy, co za brawura czynów, do prawdy od prawdy/ Jak widzisz, mam zacięcie do muzyki i słowa, niezwykle uzdolniony/ Towarzyszy mi ciągły nadmiar kropek zakańczających te białe wiersze/ Pozwól więc, że zlepię cię mocno w zakończenie interpunkcyjne/ zatrzasnę cię w tobie z okazji tego niespodziewanego finału/ ciągle zakończając się, pozostaniesz na zawsze znakiem zamazanym/ w środku zamazanym swoim własnym kolorem, który tak lubisz/ Arriwe' derczi, bru' na