Rolando, Bianka Pieśń dziewiętnasta. Pieśń terrorystyczna Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dziewietnasta-piesn-terrorystyczna Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dziewiętnasta. Pieśń terrorystyczna falująca Terrorystyczna pieśń rzęzi w ustach moich/ powleczonych śliwkowymi kolorami zakazanymi/ Otulona czarnym suknem religijnym, zapadniętym/ Zakradnę się do ciebie, jak będziesz w ciągłej agonii/ podłożę bombę skonstruowaną w gniewie słuchania/ rozerwie cię na strzępy słów i boleści, bezkrwawo/ Me słowa stoją w prawie równych szeregach, równo/ by atakować stoją w zdaniach zdyscyplinowane/ Zaszczepiłam w nich silną chęć do walki z tobą/ Ta niecierpliwość niszczenia w nich zatopiona/ Pulsują w rytmach i gramatykach niby to spokojnie/ gotowe jednak do falstartu mściwego, już wyją, już/ Chcą rozproszyć twoje dawne szeregi, falangi skryte/ Uważaj, zaraz oblepią cię, chciwie szukając spełnień/ jak pijawki, które miały być magicznie uleczające/ Ja chowam się za ich zwartymi szeregami/ planuję strategię muzyczno-wojenną/ z falującymi liniami zapisującymi mój gniew/ Takie wielkie widowisko, gdzie wszyscy giną/ w tragiczny sposób na wieki, z medalem rdzawym/ Jak zakopać cię martwym, kneblując pieśni zgaszone?/ Twój głos potrącony niech nie wydobywa się na wierzch/ Ile trzeba węgla brunatnego wsypać w twoją dziurę/ ile węgla ma dostarczyć Polska Spółka Energetyczna/ ile ton gliny trzeba wyłożyć na twój grób domniemany/ by zapomnieć o twoim lamencie w Głuszy?/ Nie dam ci już więcej tej harfy bezstrunnej/ Wszystkie siedem strun zaszarpanych/ nie da się ich już nigdy naprawić/ Czarne jej obramowanie puste/ by rezonans wzmóc/ teraz na tobie się szarpie/ na tobie ta szarpanina, trwa gra/ Słyszę kolejną duszę zniszczoną/ swym nieumuzykalnieniem zmęczoną/ Wzgardzona wobec, szczerzy swój dźwięk/ rozdziera on moją głowę skarłowaciałą, wrytą/ Ból szkicuje we mnie żałosne rysunki wyciągane/ W szkicownikach ciągnę te rysunki kolekcjonera/ Nie usłyszeć tych chórków otępiałych z bólu/ Niestety brodzę w melodiach, brodzę ciężko/ w melodiach, których się nie śpiewa/ w pierwszej osobie liczby pojedynczej/ Nigdy nie powinno się ich śpiewać