Rolando, Bianka Pieśń siódma. Pieśń ściśnięta Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-siodma-piesn-scisnieta Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń siódma. Pieśń ściśnięta Płaczcie teraz, wszystkie płaczki żydowskie/ Te najpiękniejsze łzy ocierajcie wymuszone/ Wysuszajcie swe płatne oblicza włosami/ perfumowanymi i namaszczanymi, i długimi/ Do tego pośmiertnego orszaku wybieram/ te najbardziej wczuwające się i niewinne/ z wielkimi oczami rozmazanymi za zapłatę/ Drogimi kamieniami was obsypię, całe drogie/ Te ręce załamujące się, te jęki, naciągane wycie/ Ja nie mogę nad sobą płakać na zewnątrz/ Wciśnięta w siebie widzę tylko swój smród/ Nie potrafię czuć, tylko ścisk niemiłosierny/ Wpychana w najmniejsze ramy moja wielkość/ ograniczana liniami czarnymi, oskarżającymi/ Me kształty dawne w bolesnym marynowaniu/ Zapadam się nieskończoną ilość razy w się/ W najgłębszą przepaść w sobie ciągle wpadam/ Ciągle spadam w dziurę, którą jestem, pełną i złą/ i te chóry potępione, te głosy z dawna cierpiące/ przypominają mi dokładnie śmierć zadawaną/ Teraz tęsknię za jego obliczem, które odrzuciłam/ Za morzem pozostał i pozwoliłam mu zapomnieć/ Tu wszystko już zostało spełnione w echach licznych/ Tu wszystko już zostało zaprzepaszczone kiedyś/ Wciśnięta w środku żyję tylko rykiem wewnętrznym/ Nie wyobrażałam sobie, że tak boli śmierć wieczna/ Umieram nieskończoną ilość razy, niewidząca kresu/ zadać sobie ból z jego dekoracyjnymi detalami/ Mieć przez chwilę możliwość tej rozkoszy boleści/ Nienawidzę najbardziej mego bytu skurczonego/ wszystkiego, trwającego w nieśmiertelności mojej/ Płaczcie, o piękne kobiety płatne i lakierowane/ Zmuszajcie się, zmuszajcie się wzajemnie, podsycajcie/ do żalu za moim wiecznym pogrzebem w listopadzie/ Trwam z więdnącym wiankiem chryzantem na głowie/ Odszedł ten, co podawał mi wino do ust, pragnąc mnie/ bez niego wysuszona oceniam ciągle mą stratę wieczną/ Brak mi teraz tych pieprzonych, pastelowych kolorów/ kojarzących się z jego cichą obecnością w dalekich tłach/ Niech wasz płaczliwy skowyt wzniesie się, o płaczki/ w ten kosmos okrutnie cichy i wolny, piekielnie wolny