Rolando, Bianka Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślona Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-pierwsza-piesn-przekreslona Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń pierwsza. Pieśń przekreślonaPieśń przekreślona --- w druku cała strona przekreślona jest skośną kreską. Przekreślam się na początku i linie przecinają mnie/ Przekreślam wszystko, nie wybieram jasnej czystości/ liter jasnych między rytmiką nad linią, tylko je ścinam/ na wieczną pamiątkę nieczytelności i nieważności/ Linie jak wykres kłamstwa --- prawdy przekreślają mnie/ Zagrzebana w błocie, uduszona plwocinami, laudacjami/ do fałszywych proroków ze słoniny, ze złota, drewna/ namaszczanych bez odpowiednich procedur i pieśni/ olejami zbeszczeszczanymi i gestami udawania, grają/ dla mnie, bawią mnie w moim ogrodzie odrzuconym/ Oto Jestem, nie dla ciebie boże, teraz nie szukaj mnie/ Oto jestem, zagrzebana głęboko w sobie niegotowa/ niechętna na konfrontację z tym, co jest litościwy zbyt/ Przecinam wyrzuty sumienia, żale zasmarkane/ Skomlę, przeczuwając rozstrzygnięcie i pochód śmierci/ Ja pies jej, syty-żyr, obwieszczam swym gardłem piekło/ potępienie wieczne dla wielu czarnoustnych wśród nas/ Znam wszelkie prawdy nieobjawione i apokryficzne / Historie cynicznie wymyślam, paląc papierosy z liści/ z drzew prawdy, okolicznych jemu złączonych korzeniami/ Nieobrzezana jestem i zresztą już za późno, za późno/ na te ceremonie poświęcenia przerośniętego, nienowego/ Jak pisać o piekle, co jest bardziej niż cokolwiek we mnie/ Redzie je schować i je ukarać za to, że ciągle jest tutaj?/ Nic nie zgniecie nas na czyśćcowy proszek sprzedawany/ w porcjach, w torebkach plastikowych za 30 srebrnych/ skrytych przed rodziną i znajomymi z najbliższej parafii/ Wymyślam sobie swoje bóstwo bałwochwalcze ciągle/ Ja na szczycie Mont Blanc czy górze gówna wie czego/ Jednak wysoko stoję objawiona sobie, promieniuję/ Wywyższam się ponad horyzonty, gwiazdy gniotę/ Wszystko gniotę mymi pozłacanymi nogami i ogonami/ te kruche, niewiadome byty liche, proste, dobre/ przekreślam je, by przekreślić ostatecznie siebie też/ Milionami skreśleń stapiam wszystko dookoła mnie/ Niech świat wraz ze mną cierni i zdechnie w ukryciu/ Długie me szaty, brzęczące, zaprojektowane dla tyranii/ zżerającej wszystko, nawet siebie z głodu ciągłego/ Odrzuć mnie i skreśl, teraz jest dobry moment na to/ Spróbuj rozcieńczyć mój grzech wbrew mej woli, wolę/ jak jego kształt zamieszkujący we mnie poszerza się/ Niech więc linie przekreślające mnie będą tłuste i łakome/ Szpetne pieśni szepczę, odrzucając inne w nad nad miarach/ Niewłaściwe pieśni na niedziele pańskie, na święta kościelne/ Skreślaj mnie, skreślaj, a ja i tak będę trwała pod spodem/ na znak przeciwko miłosnym piosenkom, modlitwom/ nawet za cenę mojego pomnika, co zostanie strącony/ bo sezon skończył się na mój charakter bóstwa i na imię/ Pokreślone mam rysy twarzy, lecz nie jestem twą maryjką/ choć czarną, najczarniejszą wśród wszystkich kobiet/ Na dachach świata siedzę, niszczę pieśni święte/ Obcinając im głowy, ręce, łamię śpiewających/ Przekreślam wszystko, nie ucieknie mi żadne słowo/ Zatrzymam ich słodkie poloty kontekstu i zniweczę/ Przekujcie aureole święte, co mogły kiedyś być na mnie/ te, które w moim rozmiarze, przekujcie na naszyjniki/ dla mnie na wernisaże i spotkania autorskie w piekle/ na które już teraz wszystkich serdecznie zapraszam/ Przekreśl mnie teraz, proszę, i uczyń nieczytelną/ niech me słowa pisane w zmęczeniu i uniesieniu/ zostaną precyzyjnie zmazane na wieki przewlekle/ Powołani do skreśleń i potępień, wystąpcie teraz/ Niezmierzona czerń tablicy, po której kredą mażę/ znaki ochronne, znaki ucieczki, ukrycia gdzieś tu/ niewielu się uchroniło przedostatnią litością/ Są tacy, którym się to udało i skreślili się z listy/ Na liście nieobecności teraz tak bardzo są obecni/ w niwecz się nie obracają, nie zapominają się/ Najmniejsze skupienie wszystkiego złego/ Zatykam swe usta w pieśni przekreślone/ pieśni skurczliwości do środka własnego/ ściśnięcia i zmiażdżenia doszczętnego/ Patrz, jak się boję, wkładam tyle do buzi\/ Nie rozczytasz mnie w myleniu się moim/ pokusa pozostaje, to przebicie dla oczu/ będzie przedzierać się do czytelności mozolnie\/ Czarne wersy nadciągają w szyku osobliwym/ Boję się tego, jak zakradają się armią na mnie/ Przekreślam te judaszowe pianie wyleniałych/ Zagęszczam się w swych bluźnierstwach mocniej/ wykrzykiwanych w dorner kebabach o świcie/ w kierunku wschodzących zewsząd księżyców/ stękających z każdą minutą przedzierania się/ przez ciemność oczu skulonych i zawiedzionych/ Lubię śpiewać te pieśni odrzucone przez siebie/ nieudane, skazane na to, by się kotłowały w byciu/ nieważne, zbite w kartki, zmięte do środka truchleją Czemu więc tak potrząsasz biodrami w moim kierunku/ marcepanowy wrogu w przeczeniach wykrywany/ czemu?