Rolando, Bianka Pieśń piąta. Pieśń odchodzenia do Piekła Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-piata-piesn-odchodzenia-do-piekla Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń piąta. Pieśń odchodzenia do Piekła W tył zwrot, naprzód w siebie maszeruj/ Butami rozdzierającymi, kowalskimi szuranie/ Pozostawiając po sobie ślady w błotach/ Odchodząc w dale powłóczystym krokiem/ Nie chcę już twoich ud i ciepłego brzucha/ Patrz za mną, na to ci pozwalam ostatni raz/ na patrzenie, jak się odchodzi od ciebie/ Me wdzięki uciekają, ale ma wola silna/ Nie zobaczysz już nigdy mej twarzy i oczu/ Nie będziesz liczył mych oddechów, jak śpię/ Nie wkradniesz się we włosy w postaci wiatru/ Nie dam ci się wymacać na dnie twojej kieszeni/ Już nie rozpoznasz mego kształtu w swej dłoni/ Na nic te twoje efekty specjalne, widzisz, na nic/ Sklejam się do środka, byś mnie nie mógł zdobyć/ twoimi sekretnymi możliwościami drążącymi/ Moje kuszenie plecami kołyszącymi, widzisz/ i pewnie zadajesz pytanie unde malumunde malum (łac.) --- skąd [pochodzi] zło., Bruna?/ Naśmiewam się z twego płaczu, jeszcze jednego/ Wiesz, to tak jest, że to ty musisz prosić o łaskę/ wizyty u mnie w pałacach doszczętnie zniszczonych/ gdzie zaraza o moim imieniu pożera wszystko i ciebie/ Pożrę cię też, jak tylko się pojawisz w moich podwojach/ Me oczy, gęstwina ciężkich powiek i nie dostrzegam/ Mam alternatywne zakończenie dla ciebie, o misterny/ W tym scenariuszu główny bohater odchodzi w dal/ nie rozmywa się jednak, lecz wszystkie jego detale/ zaczynają skrzyć od ostrości postrzegania ich na raz/ Wszystko zdaje się być takie brzydkie, jaskrawe/ Płaczliwe wiatry już ścierają me imię, zapominając je/ wracają do siebie bez mej odpowiedzi, milczę, milczę/ Zmazują me imienne atrybuty podarowane mi kiedyś/ Szkoda, że sama nie mogę ich wyręczyć w tym