Rolando, Bianka Pieśń dziesiąta. Piekło pseudoheliosa Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dziesiata-pieklo-pseudoheliosa Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dziesiąta. Piekło pseudoheliosa Określając me śluzy ciągle skapujące/ e/ e/ Zapadające się litery w sobie noszę tu/ cały czas, przy sobie mam swój koniec/ Skrzywione usta tak trudno narysować/ Jakim ołówkiem szkicować ich kształt/ granitowo-fioletowy i obawiający się?/ Oto nadszedł głuchy dźwięk z zimna/ Więziony w sobie, własne żebra-kraty/ Wisi przede mną żółty abażur pradawny/ Jakieś istnienie rozumne i przebiegłe/ szeleści, zadając mi rany, ramy wąskie/ cytując i śpiewając --- tatuując we mnie/ słowami i pieśniami miażdżącymi się/ teraz odwrotnie rozciągane, za ogony/ na szorstką stronę, która nie pozwala/ na noszenie ich bez otarć i zniszczenia/ Trzeba zawsze było sprawdzać metkę/ kraj pochodzenia tych tkanin skrytych/ zakazywanych i wytrzymałych jak juta/ Noszę ze sobą zawsze swój koniec/ Widzę ciągłe tylko zakończenia ze mną/ z głównym bohaterem filmu amatorskiego/ w którym wtórują głosy zamazywane/ tylko zakończenia mi pozostają/ puszczane w ciągłych pętlach/ one zaciskają/ piekło śpiew z dziwnym raczej niespotykanym akcentem gdzież się podział ów, ten helios pierdolony, pragnący spalić świat?/ nauczymy cię dyscypliny, my, krwawe owoce lychee, organizujące/ spotkania po latach i uczty zakrapiane winami poświęconymi/ sraj ze strachu, nadchodzimy na ciebie, znów w odwiedziny/ żeby ci było jeszcze bardziej przykro i byś był bardziej samotny/ przyzwyczaj się do naszej obecności cierpkiej i karzącej/ hi, hi, będziemy dydaktyczni bardzo, oczekuj tego, tylko tego/ ohydne, niby takie silne i oświecone, teraz płacze to nieżyjątko/ dogonimy cię i będziemy niszczyć, aż nie będziesz w stanie piać/ ze strachu, że noc się nie kończy, a złe sny są takie namacalne/ i szeleszczą złowieszczo w przepoconych, długich palcach/ wydrapiemy jego gardło językami z płomieni, samozaciskami/ aż skuli się do niemożliwości, aż będzie wzywać swe dzieci/ my z jego ust wszystko pochwycimy, spożyjemy łapczywie/ napełniamy się bowiem sokiem jego, prawie że pęczniejemy/ w naszym wiecznym głodzie, w trwaniu zakonserwowane/ i niezmiennie perwersyjne w rekonstrukcjach