Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta pierwsza. Pas graniczny Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-pierwsza-pas-graniczny Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzydziesta pierwsza. Pas graniczny Skulona z zimna nie widzę nic/ tylko siebie, 68 kg mięsa mielonego/ co by się nadało/ Jadą pociągi transportowe na bocznice/ Słyszę ich przewlekłe odgłosy, sapanie/ tam, gdzie rosną rośliny niezakwitające/ zaniedbane i nierozpoznawalne w deltach rzek/ łączących swą słodycz ze słonym zbiornikiem/ Ukradkiem w rozlewiskach furtki pochowane/ Podziemnie, odchodzące wody porodowe/ Rowki przygotowane na przesuwanie mas/ Smary, lepiszcza wyściełają wielkie łożyska/ by cieplej i rozkurczowo/ Stalowe skorupy leżą na śmietnikach/ Cysterny z miodem wielokwiatowym/ są roztrzaskiwane przypadkowo w pyłki/ są zaorane, zziębnięte, pokryte smołą połacie/ Pasy graniczne, pasy mistyczne, pasy cnoty/ ściskane sznurem, drutem i wazeliną/ by zawsze miały podwyższoną temperaturę/ czekały w śliskim nieokreśleniu ściśnięcia/ na przecięcie wstęgi ostateczne nożem/ Choć tego dnia raczej nikt z domu wychodzić/ nie będzie/ Wieczorem będzie ostateczna dogrywka/ podczas której pasy z kredy zamazane zostaną/ licznymi nogami przedziwnych wdzięków/ szurając, niszczą te spalone pola gry/ resztki w kątach bramek cmentarnych piano non vivace Idę więc po linie, co za zręczność/ Idę po linie szerokiej na hektary/ kiedy ją przekroczyłam, nie wiem/ czy się bardziej oddalam, czy nie/ Szerokie połacie nieużytków czekają/ Stojąc samotnie przy pasie granicznym/ robię jeszcze listę rzeczy do rozpakowania/ Zapomnieć wszystko, bez możliwości pomyłki/ wypisuję zdyscyplinowana te rzeczy zbędne/ a ma biała dłoń rumienieje, już dnieje