Rolando, Bianka Pieśń dwunasta. Pani domu śpiewa Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwunasta-pani-domu-spiewa Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń dwunasta. Pani domu śpiewa Jestem panią domu, jestem bardzo zajęta sobą/ Muszę włożyć braki kwiatów w brak wazonu/ Muszę rozmazać ten kurz z popiołu na meblach/ Zabrakło mi środków czyszczących niestety/ Nic nie jest przygotowane na przyjęcie gościa/ Nie jestem ubrana dość wytwornie, nieumalowana/ Misternie trzeba dobierać garderobę na wieczór/ potem będą się z pani podśmiechiwać po cichu/ że pani domu nie wygląda dobrze, zestarzała się/ ostatnio/ Będą ciągle komentować każdy szczegół ubrania/ Dobór właściwych dodatków do całości kreacji/ Wszystko komponuje idealny porządek i ład/ A ty przyszłaś w moje nieprzygotowanie, teraz/ Przepraszam cię za mój bałagan ciągły w środku/ wszystko przez roztargnienie, przez wspomnienia/ nie mogę powrócić ze spokojem do prac domowych/ Prowadziłam dom mojej siostrze, przez całe życie/ Ona przez lata bardzo ciężko chorowała i śmieciła/ Zajmowałam się porządkami odpowiedzialnie, sama/ wstydziłam się jej wolnego umierania przed innymi/ Nie mogłam patrzeć, jak boleśnie odchodziła, umieraj już/ Trwało to tak strasznie długo, na co czekasz, zbieraj się/ Marzyłam o samotności i o tym, by umilkła, umieraj już/ Miałam dosyć jej mycia, przewijania, karmienia już/ utrzymywania wszystkiego w porządku, zdychaj szybko/ To wszystko trwało latami, umieraj już, umieraj już/ Opieka nad nią była taka męcząca, nie mogę już patrzeć/ Nadszedł w końcu ten dzień, chwalcie boga, ach-lleluja/ którego jutrzenki z dawna oczekiwałam z przekąsem/ Siostra zmarła, nie obudziwszy się, nie poprosiła mnie/ jeszcze o tę ostatnią przysługę podtarcia jej tyłka/ mogła się przecież zesrać ze strachu, przed końcem/ Po jej pogrzebie zostałam nareszcie sama w swym domu/ Poślubiłam podczas tajemnej uroczystości siebie dla siebie/ aby nikt nie rujnował pedantycznej sterylności dywanów/ Wspomnienia błękitne grzybem odkładały się na ścianach/ Pani domu prowadzi dom pełen bezpieczeństwa i ciepła/ Pani domu kocha porządek przez lata, nic nas nie rozłączy/ Unikałam ludzi ciągle odwiedzających z podarkami lichymi/ Tą idealną harmonię mojego skrytego domu naruszyliby Oni/ Raz dziennie chodziłam na targ po zakupy, by przyjrzeć się/ tym ohydnym twarzom, brudnym, rozmnażającym biedę/ Jak coś takiego można zaprosić do siebie, do domu?/ Lecz ich nie powstrzymałam, do Viniale zakradł się gość/ Tak jak ty tutaj zjawił się niespodziewanie, niezaproszony/ Włamywacz wskoczył przez uchylone okno w dachu/ Wyszłam w nocnej koszuli sprawdzić, kto hałasuje i broi/ gdy zapaliłam światło, napastnik, którego nie rozpoznałam/ rzucił się na mnie, zaczął mnie dusić brudnymi rękami/ Czy Pani sobie to wyobraża, brudnymi łapami na mą szyję?/ Gdy wytrącał ze mnie ostatnie oddechy rytmiczne/ przypomniała mi się twarz mojej siostry odwracającej wzrok/ odliczającej start swojej nowotworowej rakiety w gwiazdy/ Gdy ostatni mój oddech został powstrzymany rybną dłonią/ przymknęłam oczy na chwilę, wtedy w moim czystym domu/ poczułam przeciąg Nie było Obcego i mego ciała pod kredensem gotyckim/ Chciałam pozamykać okiennice przed burzą, co nadciągała/ Przeciągi są niezdrowe i można ciężko się rozchorować/ Każde okno mojego domu było otwarte na roścież, hukało/ więc zamykałam szczelnie moje sumienie na każde pytanie/ Na strychu w ostatnim lufciku zapytano mnie/ o moje przyznanie się do brudu/ więc go ze złością zatrzasnęłam/ by się nigdy więcej nie otwierał/ Podmuchy wiatru wydają się czasem/ jakimś nawoływaniem z daleka/ jeżeli wpadną w jakieś szczeliny