Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta trzecia. Ostatnie przechodzenie Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-trzecia-ostatnie-przechodzenie Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta trzecia. Ostatnie przechodzenie Idę brzegiem plaży w moim zapiaszczonym bycie/ Jestem największym burzycielem konstrukcji z piachu/ choć dosyć dyskretnym krokiem kroczę tanecznie/ absolutnie wolny w dzisiejszy wieczór życia/ Więc gdzie chcesz ze mną pójść na późny spacer?/ Poczujesz chłód mojego śpiewania, może ubierz coś/ cieplejszego, coś włóż na siebie, byś się nie przeziębiła/ bo jeszcze umrzesz i wtedy to będzie dopiero ciekawie/ Więc ubierz się ciepło na spacer z trupem zbawionym/ Pachnę likierem kokosowym, a moje usta są niebieskie/ od pocałunków przechadzających się na plaży/ Zatracam rysy twarzy najbardziej mi znane/ takie legitymacyjne, rozpoznawalne, wzrost 174/ znaków szczególnych miliardy we mnie/ Przemieszczam się, zdążając na molo w Ahlbecku/ gdzie przejdę po drewnianych stopniach rytmicznie/ Festiwal organowy przy każdym moim dotknięciu/ palcami u nóg zagram jeszcze raz coś pociesznego/ Wszyscy będą się dziwić, że potrafię grać stopami/ co za miły, niepełnosprawny człowiek, tak potrafi/ Będę naciskać te drewniane klawisze, bez obawy/ Oto jest wejście na mój punkt obserwacyjny, ostatni/ Przed wejściem widzę jeszcze resztki architektury/ Z cukru pudru i śliny poczynionej przez ludzi budowli/ uświetniające tysiącletnie rocznice śmierci świętych/ oni nigdy się namiętnie nie całowali, nie dotykali/ im zawsze było wstyd tak zatracić się na chwilę/ w ciepłocie izolacji, w pomarańczowej skórze/ Dmuchnę, tchnieniem rozproszę wokół siebie/ te przemądrzające się w mej pamięci wieżyczki/ zdmuchnę ten tort urodzinowy bez świeczek/ z dużą ilością tłustego kremu, z dekoracjami/ żyj sto lat, sto lat, sto lat i nigdy nie umieraj Przechodząc, znoszę ze sobą wszystko/ W lustrze ustawionym w stronę morza/ w jednym z od dawna nieużywanych hoteli/ widać przeglądającego się na tle Morza/ Widok ten ścigać cię będzie od teraz/ aż złapie cię za ramię i krzyknie/ raz, dwa, trzy, szukasz mnie teraz ty