Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta siódma. Ostatnie odwrócenie. Hiperbola Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-siodma-ostatnie-odwrocenie-hiperbola Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń dwudziesta siódma. Ostatnie odwrócenie. Hiperbola Odwrócę się od śmierdzącej spalenizną/ jej narastający smród ciężko porzucić/ Śmierdzący odchodami swymi spoczywają/ w kątach lękliwych, w ciemnych norach/ Wyginam się ostatni raz, rozciągając/ swe ramiona na polach walki odległych/ oznaczonych za pomocą podwójnej linii/ Linia przerywana, podkreślająca swą umowność/ Ubrana w biały kostium gimnastyczki/ łamię swe biodra, misterne kręgosłupy/ w nieznane bryły geometryczne, odwrócone/ Parszywa jest bowiem geometria szczebiocząca/ wpisująca się w bryły, opisywana na nich/ zgodnie z zasadami owłosionej matematyki/ Wewnętrznie czuję jakieś inne algorytmy/ inne funkcje wpisane we mnie, podwójnie/ Hiperbola ukryta, podwójne podzielenie/ wobec osi, wobec pionu, poziomu i zera/ Me dwa ramiona wybrzuszają się w tańcu/ zbliżając się do osi wiecznie, bez ustanku/ zbliżając się z dwóch zupełnie innych stron/ magnetycznie, tajemniczo, z odwrócenia/ Różniczkuję odwrócenia, różniczkuję grzech/ Nie ma w sumie ucieczki wobec mej funkcji/ ciągle zaburzanej przez niezwykłe turbulencje/ wykreślane w powietrzu na migi sygnały/ Karuzelą pomalowaną farbą emulsyjną jestem/ o dwóch sprzecznych kierunkach ruchu/ piszczę z wysuszenia mych strun wewnętrznych/ Rwę się cała na punkty rozłożyste w układzie/ Kwitną one z pąków zlepionych łuską zamszową/ Dawne barwy dekoracyjne zanikły/ zbladły ze wzruszeń wobec Niego/ Tylko szarości pozostały w tłach/ Moja spocona twarz uśmiecha się jeszcze/ wymuszony grymas do publiczności/ Szpagaty rozciągliwe, bolesne, częściowe/ w mój układ współrzędnych wpisane/ Sześć punktów archeologicznych, pogrzebanych/ zmieniają mą hiperboliczną funkcję/ Rysunek mój na liniach akrobatycznych/ elastycznie uginają się pod ciężarami ciała/ Kręcenie się teraz trwa długo, już czuję/ zawroty i zwroty mych postaw ukrytych/ naskórki porozrzucane zostaną w okolicy/ po mnie/ Zmiatać je będą pieczołowici dozorcy/ ubrani ciepło i opuszczający parę oddechu/ w wszechstworza/ wszechstworza zaklęte w ciszy przedpotopowej/ Wszystkie zakwasy z soków własnych odłożone/ wycisnąć je w ruchu monotonnym i szybkim/ za pomocą zatęchłego odprowadzacza wody/ Wylać te resztki po oczyszczeniach stóp/ Dosładzanie fermentującego moszczu cukrem/ druga fermentacja we mnie odkłada się złogami/ Wielkie ciężary przenoszone przez usługujących/ wiekuiście pomoc niosących, niewypowiadalnych/ Ich imię się zamazuje, zaraz po napisaniu/ w niebywaniu raczej odpoczywają ich nazwy/ Trwa przyciskanie mnie do perforowanej ściany/ w celu uzyskania wina ostatniego z tych zbiorów/ o smaku łykowatym, dzikim i raczej niespotykanym/ Z daleka to popychanie słyszę, lecz nie umiem iść/ w połowie odległości pomiędzy wierzchołkami urojonymi Me ruchy są niezwykle spowolnione/ W pauzie trwa każde moje drgnienie/ Biele wokół rozmazują się we mnie, a ja w nich/ jakieś resztki jasnych pigmentów mej skóry/ jeszcze sugerują moje przesilenia