Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta pierwsza. Ostatnia chwila Czyśćca Ricarda Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-pierwsza-ostatnia-chwila-czyscca-ricarda Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta pierwsza. Ostatnia chwila Czyśćca Ricarda Ricardo śpiewa wreszcie Otwierasz mi usta bardzo szeroko do badania/ do dentystycznego, laryngologicznego dźwięku/ tak, aż moja żuchwa swobodnie odfruwa na bok/ Śpiewam nie za pomocą słów, ani też jakiejś składni/ swoim ulotnym niebyciem mruczę cicho/ resztka obecności jeszcze pomrukuje z ciepła Nie będę śpiewał o moim przewrażliwionym bycie/ Nie będę śpiewał o moim tłustym ojcu Heliosie/ Nie będę śpiewał o mojej matce porwanej przez morze/ Nie będę śpiewał o połykaniu kwaśnych winogron/ Nie będę śpiewał o mojej śmierci/ Nie będę śpiewał o niegodziwości wspaniałych narkotyków/ Nie będę śpiewał o moralizowaniu i niemoralizowaniu/ Nie będę śpiewał o jasno i sterylnie wyznaczonych szlakach/ Nie będę śpiewał o moim błądzeniu i niebłądzeniu/ Nie będę śpiewał o ostrych kamieniach w mojej stopie/ Nie będę śpiewał o smutnych spojrzeniach/ Nie będę śpiewał o nadmiarze śliny w słowach/ Nie będę śpiewał o tobie siostro moja, bracie mój/ Nie będę śpiewał już o niczym, wszystko zostało mi darowane/ za jedno słowo/ Nie jest ani miłosierdziem, ani przebaczeniem/ lecz czymś zakochanym w tobie tak, że zapomina/ że jesteś zafajdany resztkami po wczorajszym obiedzie/ że masz resztki farby pod paznokciami i ją ciągle wyjadasz/ badając, jaki smak ma zdrapywanie do białości, do czystości/ Nie umiesz zawołać, zabrakło ci słów, których nadużywałeś/ Pozostały ci tylko puste uderzenia w blachę w rytmie zdań/ może by się ktoś domyślił, że jest to rodzaj alfabetu Morse'a/ lecz bez znaczeń, bez znaczenia dźwięki te były/ Wybacza ci wszystko, przyciąga cię do siebie/ za kręgosłup ze skłonnościami do skoliozy