Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta. Odmrożone usta śpiewają Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-odmrozone-usta-spiewaja Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń dwudziesta. Odmrożone usta śpiewają Niesamowite to uczucie usłyszeć swój głos, znów/ pełen stęknięć, cichych jęków wewnętrznych/ Jestem istnieniem schowanym w lodowatej powłoce / Lód z warstwy moich łez mnie otacza i skrywa/ ich słoność rzeźbi mnie powoli, ulegam korozji/ stopniowemu rozwarstwieniu na 500 części/ Jestem produktem o przedłużonym terminie istnienia/ przed potępieniem wstawionym do zamrażarki/ Mija czas, przeterminowuję się z czasem w czyśćcu/ Zniweczony, wraz z lodem i owocami kruszon/ Zostałem wyróżniony i wrzucony w głębokość/ Teraz liż mnie, liż, bym się ocieplił stopniowo/ swym ciepłym językiem pełnym słodyczy i ciepła/ Ciepło twe czuję w powietrzu, o przybyszu z daleka/ Nie jestem męski ani żeński, jestem przedostatni/ Nie pamiętam już nic ze swego pachnącego życia/ krwią i kałem pachnącego życia, 500 obrazów zostało/ Mieszkałem chyba lub mieszkałam w bloku szarym/ wykonywałem z jakąś piekielną regularnością pracę/ nie przypominam sobie jakiejś rodziny mdłej w tle/ Za ścianą mego mieszkania ponumerowanego/ przez lata, za tą ścianą była bita kobieta i dziecko/ Łamał na nich meble, żelazka jakiś pijaczyna ohydny/ Ja popijałem wtedy herbatę lekko już wystudzoną/ patrzyłem w brudne okna, nie reagując na ich płacz/ nawoływania ratunku jakieś osoby mieszkającej obok/ Tak sobie siedziałem z zimną herbatą i myślałem o nich/ Te ich piski ścierały się ze mną, ja tylko patrzyłem/ Z czasem nawet na mych ustach pojawiał się uśmiech/ taki pasujący do tej boskiej komedii za kurtynami/ Pewnego dnia z nudy, z cynizmu zacząłem liczyć ich ból/ 500 razy krzyczała, płakała wraz z dzieckiem, liczyłem/ z pietyzmem, z delikatnym uśmiechem prawie że szaleńca/ Już byłem w połowie tysiąca, gdy nagle zmarłem/ Śmierć przez poparzenie nieszczelną instalacją elektryczną/ Me ciało przebiegały jeszcze mocne wstrząsy i wielki ból/ gdy spytano mnie płaczliwym głosem tego dziecka/ Pełen konwulsji, nagłego żalu, zrozumienia chowałem się/ już chciałem się potępić i skazać na wieczne ukrycie/ gdy wielka litość zmieszana z pogardą, przyfrunęła/ na 500 skrzydłach skonstruowanych z niczego/ wskazała mi wielką chłodnię, możliwość zapomnienia/ Pokuta dla mnie jest znaczona przeterminowaniem/ Moje potępienie i zbawienie wtedy za ścianą walczyło/ Wszystko przez tę chłodną herbatę, co ją piłem/ ustami zmrożonych głęboko, w ostatniej warstwie/ w ostatniej warstwie magazynowej zamrażarki