Rolando, Bianka Pieśń trzecia. Oblubieniec na drodze Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzecia-oblubieniec-na-drodze Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń trzecia. Oblubieniec na drodze On ma maślane stopy pełne prochu, pełne maku/ Rozpływają się w żarze taniego asfaltu/ położonego tu tylko lokalnie, na chwilę/ Słyszę, jak stukają jego brokatowe obcasy/ Jak wyglądam, czy jestem dostatecznie piękna/ czy zauważy mnie w niezwykle ciemnym lesie/ Mój speszony wzrok sarenki zza krzaka/ Chodź ze mną w bardzo ciemne błądzenie/ bez ścieżek, bez górskich szlaków, bez niczego/ Stanę tak oniemiała, uderzona jego blaskiem/ drażniącym boleśnie nocne spojrzenie/ Będę bezbronna, bez żadnej ukrytej kieszeni/ pachnąca dzikimi odmętami leśnych dotyków/ głaszczą, głaszczą moją dziką skórę/ Nadchodzi, a jego wzrok przenika ukrywane/ pod paznokciami drobne tajemnice nieczystości/ Myśliwy bez nienawiści w oczach, w powiekach/ Jego głos słychać z dala, jest przenikliwie cichy/ Ze wzruszeniem dopytuje się o mnie u znajomych/ pokazując im moje nieaktualne zdjęcie/ Już tęskni za szorstkim, za ściernym ciałem/ Wszyscy będą go mieli za bezpiecznego szaleńca/ Jego zazdrość zawieszona na wieszaku w szatni/ Układy współrzędnych, niech on będzie zerem/ Teraz jest bardziej X niż Y, później bardziej Y niż X/ Gołębie roznoszące tyfus już zwiastują kroki kolosa/ Jego naiwne ciało pachnie ciastem drożdżowym/ pełnym ciepła, wewnętrznej, radosnej pulchności/ Spotyka mnie liżącą swoim różowym języczkiem ranę/ Prawdziwe łobuziary łażą cały dzień po drzewach/ nie schodzą na ziemię, tylko boleśnie spadają/ na kolana, na kolana/ Spojrzy na mnie bez pożądania, bez przywiązania/ Podejdziemy do siebie w połowie drogi do Miąskowa/ Na czarnym podłożu rzeczy wszelkiej pozdrowi mnie/ pod naporem tak banalnie niezwykłego gestu rozpadnę się/ na kawałki