Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta siódma. Nowy Pochód Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-siodma-nowy-pochod Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta siódma. Nowy Pochód Wydłubano mnie z wielkich pomników, z głuchych muszli/ Zrośnięty z ich masami zostałem ostrym nożem wyłuskany/ Ogołocenie wielkie, obdarcie boleśniejsze i ciężarne/ wokół mnie zaczął się nowy pochód potępienia/ z daleka usłyszałem te odgłosy, zobaczyłem je w sobie/ jak przenikają mnie warstwami, jak gnieżdżą się w mym zbiciu/ Na miliony części zostałem podzielony, każda intensywna/ Byłem niesiony w Ich kwiatach, w Ich ustach me kawałki/ na butach przylepiony, pod paznokciami Ich, we włosach/ Rozszarpanie zwiększyło się bardzo, zostałem rozdany na talerze/ słowa i dźwięki, obrazy w pochodzie płynącym przez me żyły/ w ciągłym, nigdy nie męczącym się sznurze silnym, zwartym/ Uszyte mieli ze mnie swe falbany świadczące o ich potępieniach/ Ze mnie mieli szyte flagi, proporce młodzieżowe dygoczące z lęku/ Krzyczą do mnie, śpiewają ochryple ze złości, chcą mnie zabić/ jak mnie spotkają w jakimś sklepie z nabiałem, to wepchną mnie/ wepchną mnie do tysiąca jogurtów z trującym wsadem z jeżyn/ Może ci się trafi spróbować mnie, może trafisz akurat na mnie/ Wpychają mnie do najbardziej bolesnych zakamarków, w dziury/ Wciskają mnie do kretowisk ślepych, które skrywają w sobie coś/ Potwory te nie mają żadnych portretów ni wizerunków, ni imion/ nie pojawili się jeszcze fundatorzy zamawiający takie portrety/ raczej nikt obrazów ich nie uczyni, z lęku przed takimi paletami/ Teraz śpiewam jako kawałek najsłabszy, zdolny do pogłosu/ Lękam się wszędzie, gdziekolwiek mnie niosą One --- łapczywe/ Moje Greatest hits ciągle na listach przebojów w bibliotekach/ Me portrety w piwnicach czekają jeszcze na ponowne odkrycie/ Nieskończona możliwość dzielenia jednego, w gorączce mojej/ Pochody pełne gimnastyki artystycznej, rozciągania mnie/ Jestem chrząstką łączącą ich kości strzaskane i skarłowaciałe/ Wykonywany pochód przez zawodowe wizerunki chybotliwe/ Na podobieństwo moje, na obraz mój czynione morszczuki/ w zalewach octowych zawijane, wokół mnie owinięte usłyszany fragment pieśni z pochodu na cześć seta gdzie się skrywasz przed kwiatami z krepiny, o królu wojny/ w jakiej gęstwinie map zjełczałych, zaginiony wśród nas kompan/ każdy z nas ma dla ciebie laurkę z dedykacją osobistą i wierszem/ chcemy cię teraz wydrapywać, pozyskiwać z rudy miedzi twoje imię/ formy do odlewania wydrążone tak głęboko, że nic ich nie wypełni/ set wyciąga swe gardło na wierzch z bólu przemówienia wydrążonego/ które kieruje, jako zawsze ostatnie słowa, do oprawców w łuskach/ oj, czarne i głębokie są paszcze morszczuków, które chwytają cię/ bawią się w wojnę, taką udawaną, tanią w ciągłym utrzymywaniu jej/ i udają w tej wojnie, że jesteś królem setem, który ciągle ginie na końcu