Rolando, Bianka Pieśń trzynasta. Nieporządki Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzynasta-nieporzadki Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń trzynasta. Nieporządki Oto skryta siedzę tutaj zaczerwieniona porostem/ Może ty będziesz moją przypadkową emisariuszką?/ Moje zakurzone usta pełne, są poplątane w szykach/ nieporządki oddechów i bezdechów grzybiarzy/ Należałoby czyścić ten brud i kurz pokrywający mnie/ Kurz coraz bardziej zamieszkuje tu w zakamarkach/ Co na to powiedzą sąsiadki z okolicy i znajomi?/ Mogę siedzieć tylko na schodach między piętrami/ patrzeć, jak wokół mnie staje się nieczystość/ a ja jestem tym źródłem brudu rozchodzącego się/ Gdy popiół i zgnilizna wszystko już wypełnią/ po brzegi wypełnię się kompostem nieprzyzwoitym/ Wtedy ktoś odszuka mnie w tym otwartym grobie/ dokona niezbyt sympatycznej ekshumacji/ odkrywając moje domniemane imię/ Grzyb piwniczny, grzyb biały wokół mnie kwitnie/ kiedyś tak bardzo je zwalczałam, w kątach piwnicy/ oczekuję ich obecności, modlę się o ich powracanie/ Rozłożą one te żelbetonowe ściany na kruszywo/ które wykorzystywane będzie do budowy obwodnic/ Grzyb ten żywi się wilgocią od morza chłodnego/ tak czekam znów na ten przeciąg powtórzony/ bym była gotowa wobec niego i wobec siebie/ Moją pokutą jest ciągłe spojrzenie mej siostry/ której pod koniec lekarstw nie podawałam usłużnie/ Czekałam z uśmiechem, aż w swoim moczu odparzona/ odwróci się do mnie z powrotem, prosząc mojej łaski/ Jakże są sekretne te odpryski z rzeczywistości/ zmieniają mój dawny uśmiech w skowyt/ No wie Pani, taki skowyt wewnętrzny/ Czy Pani się to też czasem zdarza, taka dolegliwość?/ Czy to normalne jest takie skowyczenie w brudzie/ w okresie niemenopauzy, ale pauzy przeciągłej?