Rolando, Bianka Pieśń druga. Między Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-druga-miedzy Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń druga. Między Czarna, brudna królowa, to ja, płaczliwa madonna/ Mam drobne jeszcze błyski dobroci, można je zauważyć/ jak przechylisz głowę trochę w lewo/ to może dostrzeżesz we mnie ten zabłąkany odcień dobroci/ Oto jestem Rozszczepiona pryzmatem twojego wzroku/ Twoje spojrzenie na mnie prawie miłosne/ złożone z tysięcy zaczepnych kryształków/ Twoje spojrzenie i wiem już wszystko/ Twoje spojrzenie i nie wiem już nic/ A mój drugi kawałek rozszarpany, rozszczepiony/ Jego krawędzie są ostrzejsze, można się skaleczyć/ pokaleczyć język, podniebne podniebienie/ W głębokich warstwach zostałam podzielona między/ Powoli składam się, oceniam, czy jeszcze jestem/ wyczyszczona z Blu i Bruny, czy jestem Bianca/ Druga część mnie pomiędzy nie jest ani dobra, ani zła/ na dwie nieregularne części pęknięta/ Ich wewnętrzny skrzyp, walka błędnych rycerzy/ Nic tu nie jest samym w sobie, wszystko odnosi się/ to są ciągłe powtórzenia, powtórzenia, powtórzenia/ po to, aby sędzia dokładnie przeanalizował/ za pomocą mikroskopu elektronowego, kto skusił/ które słowo skusiło, skacząc na oślep/ To druga liga, Jemu nie chce się oglądać/ Jest tu więc sytuacja nieskończenie pusta/ Nie chce rozstrzygać, że coś się zmieni w grze/ więc wszyscy czekają napięci jak struny/ żeby zmiany zewnętrzne zmieniły ich constans/ Zmierzcha już, zimno jest już, na zewnątrz/ Idę skryta przez zmęczenie i mam słodką ślinę/ Co rano czyszczę medale doskonałości/ odznaczenia człowieka roku albo pół roku/ taka łagodna, empatyczna, wszyscy lubią mnie/ Promienne spojrzenie pieczołowicie mydlę, czyszczę/ Te moje wyrestaurowane fasady to jedyna nadzieja/ W kącikach ust i oczu, uszu tkwią wielkie czernie/ wielkie apetyty niespełnione, głodne, ciągle by się spełniały/ apetyty na wszystko, na wszystkich, mieć w sobie wszystko/ Czym bardziej odświętne wznoszę jasne spojrzenia/ tym grubsza warstwa narasta we mnie jako bunt skryty/ Nie umiem być pokorna wobec uczuć dobrych, okazywanych/ tych uśmiechów szczerych, tych lekkich skinień głową/ Cóż za perfidna zależność wrzucona w moje istnienie/ za fasadą jaśnie oświetloną, za fasadą ciemnością pokrytą/ tkwi świątynia buntownika, skrycie odmalowywana na nowo/ Bianca moje imię spisane, by wysoko i nisko/ spoglądać, by znaleźć coś poza uczuciami, poza gramatyką/ ciągle pomiędzy przebywać, doznawać rozkoszy/ i goryczy bycia ani tu, ani tu/ Niemożliwość zlokalizowania mnie za pomocą systemów/ nawigacji satelitarnej i teologicznej/ gdzie się aktualnie znajduje między/ Lubię ten własny brud sklejający moje słowa, obrazy/ Kreować od początku te klejące się do siebie spoiwa/ z niczego/ żeby tak było cicho i czysto/ by móc według jakieś logicznej metody rozumieć/ odzyskiwać wiarę w jakikolwiek sens mierniczy/ podpisywać się jeszcze Bianca albo ChiaraChiara (wł.) --- odpowiednik imienia Klara bądź przymiotnik: jasna, przejrzysta, jednoznaczna./ Białe rozcieranie rzeczywistości, do dna/ do głębszych warstw, do konstrukcji pierwotnej/ Moje zawzięte drapanie, prawie alergiczne/ podrapać się do końca świata, do granicy/ gdy się ściera już wszystko, nie ma już podłoża/ Moje poszukiwanie sensu za cenę wszystkiego/ za cenę połamanych paznokci, nieświeżej cery/ O jad kiełbasiany, o drobnoustroje, o nieświeże oddechy/ Sunę, oto ja, zachodząca gwiazda chińskich wyprzedaży/ z bardzo dumnym wyrazem oczu, z bardzo dumnym/ Prostuję się nerwowo, wyglądając lepiej zdecydowanie/ Robię sobie ciągle samodzielnie operacje plastyczne/ nadając mojej twarzy ciągle zdziwiony wyraz/ nacinając skórę w odpowiednich miejscach/ Wszyscy się podśmiechują ze mnie, widząc te zmiany/ widząc ślady, blizny po moich rozciągnięciach/ między słusznością i niesłusznością/ Zbyt biała na popołudniową porę z ciepłem w tle/ Zbyt chłodna, spokojna na zbawienną kochankę/ Zbyt cicha, by jej głos ktoś pochwycił i się przewrócił/ z przerażenia, z przerażenia, z przerażenia/ Mój byt był zawsze zbyt, zawsze ta nawiązka zostawała/ Dzielenie, po którym zostają dwa kosze ułomków/ Te pozostałości, nie wiadomo, co z nimi począć/ Zbyty, zbyty ciągnę za sobą, wyginając się mocno/ Mój tren ślubny z szeleszczących ułamków/ które po jedzeniu, miłości i snach pozostają