Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-lukrecja-nuci-na-bezdechu Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta. Lukrecja nuci na bezdechu Podnoszę swój głos nisko, za nisko podnoszę znów/ spod czoła gniewnego i zachmurzonego Lukrecji/ noszącej w sobie same trucizny w ustach, w języku/ Ona w sukienkach przewiewnych nosiła paczuszki/ Moja pieśń ma smak fałszywy, trujący śmiertelnie/ Pocałuj mnie namiętnie w usta, a dam ci ich smak sobą/ Spróbuj, zasmakuj tych związków we mnie chemicznych/ Mojej cierpkości wonie zagubione degustuj swobodnie/ Mając dwadzieścia parę lat urodziłam zgniły owoc/ Córka, zakradła się do mego brzucha i tam spała/ Ja wtedy studiowałam medycynę w białym kołnierzu/ Ona przerwała mi swym krzykiem wszystko, me plany/ Urodziłam ją, choć marzyłam o aborcjach kwiecistych/ Całoczerwony potwór, ciągle domagał się mnie bardziej/ Rosa, tak ją nazwała moja matka, ja jej nie chciałam/ nie chciałam jej nazywać, wołać po imieniu do siebie/ Nie przytulałam jej, nie karmiłam, nie patrzyłam na nią/ nienawidząc jej najbardziej na świecie, za tę jej niewinność/ za uzależnienie od Lukrecji zwaną dalej Potężną/ Nie przerwie mi planów jej byt jasny, złożony do łóżeczka/ w te pościele, w ubranka dla najmniejszych, tkanych/ Dziecko nie lubiło mej obecności bliskiej i dalekiej/ Unikała mnie, płakała, gdy przychodziłam z pracy, z apteki/ Praca sprzątaczki, wycieraczka po nocach, po nogach/ Miałam być królową, królową cennych skarbów ukrytych/ szmaragdowych buteleczek, odważników miedzianych/ Wracałam do sutereny, gdzie była ona czuwająca/ Spoglądała na mnie coraz rozumniejsza, wiedziała wszystko/ jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo jej nie chcę i nie kocham/ W cichości swego serca wymyśliłam pewnego dnia śmierć/ Zatruję swą córkę najjaśniejszą Rosę, zabierającą mi władzę/ orędującą, taką nieskazitelną, pewną swej obecności/ Zaplanowałam to w szczegółach, obmyśliłam skład/ Znałam się trochę na tych substancjach, na ich brzmieniach/ Postanowiłam wyśpiewać nową pieśń głosem pewnym/ Plan dawał mi energię do życia i radość wielką/ Tego wieczora nie było mej matki stróżującej cierpliwie/ Przygotowałam kaszkę z morelami, z dodatkami skrytymi/ Skradłam je z apteki cichutko, niezauważalnie w nocy/ Nakarmiłam jej twarz, nie chciała jeść mi z rąk/ Wykręcała główkę na boki, nieświadomie się broniąc/ przed nieznanym smakiem matczynej ręki, z dzikimi owocami/ Za mamusię jeszcze pięć, łyżeczkę za mamusię, ta ostatnia/ Umyłam ją pierwszy raz, z pewną dozą uczucia dla odchodzącej/ ceremonialne, tkliwe obmywanie prawie że trupa/ Spoglądała na mnie prawie ciepło, głaszcząc mnie po policzku/ Ułożyłam ją do łóżka i czekałam z niecierpliwością na jej sen/ W głowie plotłam już nowe historie bez dwuletniej córki/ Próbowałam ją budzić, a gdy nie usłyszałam oddechu/ owinęłam małe ciało kocem i zawiozłam na działkę/ Zakopałam ją pod zwiędniętymi porami, z zimna umierającymi/ mrucząc kołysanki, uśmiechając się do siebie w nocnej aurze/ W mieszkaniu zaaranżowałam włamanie nieznajomego i zniknięcie/ Nie odkryto intrygi skrytej, przez lata córka była poszukiwana/ Pogrążona w fałszywym żalu cieszyłam się spokojem i ciszą/ tylko matka spoglądała czasem tak samo niepewnie/ tak, jak kiedyś spoglądała ona, ten okropny bachor zaginiony/ Już śpij, kochanie, Lukrecja założyła własną firmę kosmetyczną/ o nazwie Rosa, widzisz osiągnęłam sukces rynkowy i medialny/ Zaprawdę powiadam wam, świetna nazwa firmy produkującej róż/ Wyszłam za mąż za chłodnego człowieka, on umiał liczyć/ za człowieka, którego nie kochałam, a on nie kochał mnie/ Nie posiadałam dzieci, Lukrecja się wysterylizowała na zawsze/ W wielkich, chłodnych wnętrzach o różanych odcieniach trwałam/ Odpoczywałam, nakładając tłuste kremy na mój rozkład powolny/ Ostatecznie zginęłam tragicznie, w wypadku samochodowym/ mając niecałe pięćdziesiąt lat i doczekawszy bajecznej fortuny/ W zimowy wieczór jadąc swym luksusowym autem lustrzanym/ wpadłam w poślizg, rozbiłam wóz o drzewo olbrzymie/ Poczułam wielki huk i ból, ostatnie, co zobaczyłam w lusterku/ to były gałęzie tego drzewa, wyglądały jak pory zziębnięte/ takie rosły kiedyś na owej działce, gnijące i martwe już/ od niespodziewanych przymrozków