Rolando, Bianka Pieśń czwarta. Love will tear us apart Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czwarta-love-will-tear-us-apart Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czwarta. Love will tear us apart Oto efekt pryzmatu, jednak lekcja fizyki/ Zjawisko całkowitego wewnętrznego odbicia/ pozwala użyć pryzmatu jako idealnego elementu/ odbijającego światło, mam kąt wynoszący 62°/ kąt między ścianami, gdzie skryłam resztki/ Odrobina miłosierdzia ubranego w plastikowe kwiaty/ rozszczepiła mnie na kilka barw, na kilka właściwości/ już nie mogłabym być tylko jako Bianka/ Muszę już chóralnie, oralnie, muszę piszczeć już/ w trzech postaciach, w trzech wygodnych zapachach/ Stoję na złotym trójnogu przed tobą, żeby się nie potknąć/ Jestem teraz jeszcze bardziej zwichrowana niż zwykle/ Moje czarne patyczki w konstrukcji koronkowej/ połamały nóżki, zresztą mechanik konstrukcji to wie/ były za silne przeciążenia na delikatny materiał/ Można było się tego spodziewać od samego początku/ Z przerażenia tą katastrofą każdy z kolorów uciekł/ pośpiesznie chowając swe atrybuty w zarośla/ byś nie zauważył, że wszyscy są nadzy i tacy słabi/ Stałeś jeszcze przez chwilę, a potem z miną znudzoną/ krok za krokiem wracałeś do domu na obiad/ pozostawiając mnie tak bardzo inną, pokolorowaną/ Mój pierwszy kawałek schował się w norze jako Nieme/ czekał on do wieczora, by ruszyć na nocne łowy i ruję/ Drugi kawałek znalazł się pod ściółką i przytulał się/ uciekał do przygodnych futerek dających ciepło/ Trzeci zaś sklecił sobie gniazdo z ostrej trzciny/ Po pewnym czasie zostałam wywąchiwaną/ Moje tropy znały już wszystkie dzikie zwierzęta/ Bianka już nie jestem tu, oto moje trzy ramiona/ Tylko dla twojej osobistej pociechy/ przedstawiam ci: Bianca, Bruna, Blu