Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta dziewiąta. Lilith w powietrzu śpiewa do Bianchi Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-dziewiata-lilith-w-powietrzu-spiewa-do-bianchi Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń dwudziesta dziewiąta. Lilith w powietrzu śpiewa do Bianchi Bianco, Bianco najdroższa i ukryta ciągle/ Zabieram cię ze sobą daleko, pod spód/ Tutaj nasze pieśni nie są wysłuchiwane/ Prochy żywią się melodiami skruszonymi/ Wtul się w me włosy, bo podążamy/ przez wiele milionów istnień skrytych/ do pasa granicznego, gdzie tajemnica/ sekrety ukryte w słowach i pieśniach/ Nasze dusze podwójnie rozwarstwione/ w ukrytych szczelinach czarny krem wyborny/ Znam te szepty prawie modlitewne/ w twoim zmęczeniu odnajduję chciwie/ Czekałam długo na ciebie tutaj, niuchając/ Nocowałam w swej sukni, żywiąc masy/ skrawki słodkich korzonków rosnących/ na moich dłoniach, na stopach żyznych/ zagubił się ich smak, koloryt dawny/ dlatego świetnie nadają się na nawóz/ o nazwie fabrycznej Evergreen for you/ Schowana w swoich dawnych dekoracjach/ ze sklejki malowanej odręcznie, heblowanej/ Scenografie po spektaklach, kostiumy zużyte/ z bandaży, z plastrów przeciwreumatycznych/ Mam jeszcze ciepły głos, tylko dla ciebie/ Miodne wspomnienia rozświetlonych słów/ Czy pamiętasz ich znikome ślady w sobie?/ Zdyszana z pośpiechu śpiewam pieśń dla ciebie/ Jestem taka pospieszna, jestem pospieszna/ ciepła i wielokrotnie zagięta w sobie tutaj/ Przenoszę nasze ciężary do cieplejszych krajów/ naszą zgniliznę w koronkach ze słów noszę/ Sunę z wielkim wysiłkiem do tyłu/ trzeba teraz to przeliterować do początku/ Moja czarna królewno, porzucona przez siebie/ gdzie twój dwór okazały, gdzie twoje służące/ których obecności niechybnie oczekiwałaś?/ Osuszę twe łzy w biegu szalonym i celowym/ Jestem Lilith, pocieszycielka wycofana w dal/ Miękkie są nasze zbroje, delikatniejsze niż skóra/ cieląt i koźląt ssących daremnie wodę ciepłą/ przegotowaną, ostudzoną do temperatury pokojowej/ Podatniejsze jesteśmy na rany cięte i rwane/ Nie patrz tak na mnie, za głośno spoglądasz/ Musimy uważać na fruwające tutaj papiery ścierne/ wielkie, atakujące mechanicznie byty roztrzaskane/ czasami Gruboziarniste pilnują pól pustynnych/ Me kolana są sine od pasów startowych/ podchodzenia do lądowania w celach fizjologicznych/ Wysycha ma skóra delikatna bez kremów, bez dłoni/ Marnotrawię swą urodę w tym pejzażu z tytoniu/ Wybielona, chlorowana, w brudzie płukana bielanko/ ubrana w litanie do najświętszych serc błyszczących/ mają one funkcje odblaskowe, to czyni je migotliwymi/ są zdumiewająco funkcjonalne w liściastych lasach/ Wleczesz swe gobeliny, którymi się nikt nie interesuje/ ani to latające dywany, ani wyborne dekoracje wnętrz/ Wyścielają one wysypiska śmieci, pojemniki kradzione/ pojemniki na śmieci przywożone jak trofea zwycięskie/ Masz przy sobie klasery ze znaczeniami sprzed wojny/ między dobrem a złem, drugiej czy dwudziestej dziewiątej/ Przyciskasz pieśni do siebie jak ostatni oręż, tarczę rzeźbioną/ chroniącą przed pęsetami i dźwigami abstrakcyjnymi/ w ścisku, w skrzypieniu, w podnoszeniu wielokrotnym/ Uciekając przed zagładą rychłą, chowasz się do kąta/ liczysz i odliczasz od tyłu wszystkie wiersze w nadziei/ Swoje imię czytasz od tyłu, jak imię przewrócone w śnie/ lecz nie znajdziesz nic w tym przeczeniu frywolnej magii/ Musisz się tu więc pogodzić z przyciasnymi słowami/ z podśpiewkami naszymi sprzedawanymi za grosze/ Śpiewane rymy i schematy dla fałszywej gwiazdy/ oby swym blaskiem nas balsamowała przed zniknięciem/ w zapadniach niepamięci, w niewidoczności pospolitej/ Murzyńskie oblicza jednak w nas głęboko spoczywają/ odwrócone od posłuszeństwa, powinności dnia-nocy/ My, kolonizatorki u bram edenów, przedmieścia rabujące/ Jakoś nam tak trudno oddawać to myto za przejście/ ze zbiorów naszych, z plonów niezwykle płodnych/ trudno dziesięcinę ze słów oddać, przekraczając dalej/ tupiemy, podskakując w tańcu na znak buntu przeciwko/ w korowodzie cichym, zamkniętym na wszystko wokół/ Lecz w środku najgłębiej jest wielki lęk/ tłuszczem obrośnięty toczy naszą lotność/ Spoczywasz senna przy mnie, ze znużenia, ze snu/ Mój złowiony sum cały dnem umorusany, okraszony/ ciągle w poszukiwaniu mętnych granic dna stawów/ Węgorze czarne prześlizgują ci się między zębami/ gdy milczysz, także się kłębią, jak po bitwach morskich/ To ich umykanie, zakreślone grzbiety, słowa ze śliny/ nie odczytywalne przez wróżbitów ani grafologów/ Pochwycam cię, by w ich centrum oś ruchu zanikła/ powodując ich nienaturalny chaos i rozwarstwienie/ Podzielić je, rozwarstwić precyzyjnie w podroby/ na filety bez kręgosłupów dawnych, ości ukrytych/ na skóry preparowane i suszone w pełnym słońcu/ w popiołach nienasyconych ciągle i zmuszonych/ Uważaj, możesz puścić mą wstęgę przez nieuwagę/ Splotę więc dla ciebie nosze wygodne w drodze/ z mych czarnych tasiemek powiewających i włosów/ w powietrzu, co teraz bardziej słonym się wydaje/ jego smak czujemy już razem w ustach naszych ciszej Kołysane przez szepty i szyfony/ przez szepty i szyfony