Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta ósma. Lilith Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-osma-lilith Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta ósma. Lilith Przede mną w głuchej pustyni widzę ją/ w gigantycznej sukni moja piú bella reginapiu bella regina (wł.) --- najpiękniejsza królowa./ Patrzy na mnie trochę speszonym wzrokiem łani/ trochę się wycofuje, widząc me zdziwienie/ Nie uciekaj, mam dla ciebie smakołyki skryte/ w dziurawych, gubiących się kieszeniach skarby/ Znalazła mnie tu, nie umiejący chodzić kadłub/ owinięty sobą jak siecią niezwykle dokładnie/ Oto Lilith speszona mną, cała w czerni koronkowej/ ze słów misternie tkanych, cekiny i brokaty/ Ach, cekiny i brokaty, cekiny i brokaty przeciągłe/ brzmiące misternie przy każdym jej drgnieniu/ Cekiny i brokaty na pobrudzonej od popiołów sukni/ Najbielsze jej lica, już prawie mdleje zagubiona/ Chłodnych dłoni nie ma gdzie włożyć ze strachu/ przede mną/ Nurkuje w swoim pylistym fundamencie pomnika/ na którym została śmiesznie wywyższona pośmiertnie/ za wielkie konstrukcje wokół siebie toczone z kamienia/ Oto czarna Lilith niema, śpiewała kiedyś pięknie/ pieśni zwycięstwa, pieśni pod łukami triumfalnymi/ Przygryza wargi i wyciąga chłodną dłoń do mnie/ Wielkie kokardy na jej ciele, na wysokości ramion/ łączą się ze złotymi protezami, wkładkami push-down/ wszczepianymi, lutowanymi do kości słoniowej/ Jubilerskie inkrustracje w każdym jej fragmencie/ Wokół nocnej kreacji tysiące moli podążających/ za słodko-gorzkim zapachem tłustych nici/ Zszywały one znaczenia ze sobą, tworząc dalekie krainy/ Wielki, zgniły kołnierz infantki na niej/ złożony z szeptów malowanych, szeroki/ Cóż za precyzja składania tego w tak misterny twór/ Nie została zabalsamowana zgodnie ze swoją wolą/ Teraz jest rozciągnięta między wytwornie tkaną suknią/ Stoi naprzeciwko mnie, patrzy na moją obojętność/ Jest tak najpiękniej zamyślona, stojąca bez cienia/ Lilith ubrana w sto tysięcy słów wypowiedzianych/ zawiązanych w starych znaczeniach za pomocą kokard/ ściskanych w ciszy i wielkim skupieniu układanych/ Uchwyciłam się jednej z jej wstęg, rozwiązałam natychmiast/ Ona --- łania leśna znająca ten step wiekuisty z prochów/ poczyniony, zapomniany przez systemy miernicze/ pomknęła wielkimi susami, unosząc mnie ze sobą, niechcący/ A na zewnątrz była noc purpurowa