Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta. Końce końców Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-konce-koncow Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń czterdziesta. Końce końców Chodźcie do mnie wilki szaleńczo szare/ nakarmię was pomyjami po ucztach trzech/ Wpychajcie w swe pustki wielkie kęsy/ ja będę was głaskać, korzystając z nieuwagi/ Na koniec zawsze jest najwięcej jedzenia/ na mych obrusach tak wiele pozostaje/ Przyjdźcie do tej, co ciągle się rozdrapuje/ Rozdrapuje swe zrastające się usta do śpiewu/ z nieśmiałości zrastające się, z lęku, z pychy/ Oto przechodziłam między podwojami tajnymi/ twarz może przez to bardziej blada i wysuszona/ Teraz unikam swych odbić w szkłach dekoracyjnych/ w ich połamanych ornamentach widzę potępienie/ Oblubieniec za górami i lasami brzozowymi/ a ja palę papierosy, stojąc znów na trzech nogach/ Stoję w oknie nad brzegiem morza, wypatrując powrotu/ Wszystkie trzy nogi już mi drętwieją przez me pozowanie/ Ciężarna jestem wobec pieśni pęczniejących w przełyku/ Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez lasy?/ Po cóż przechodzić szlakami mglistymi przez siebie?/ W pojedynku pojedynczo ciągle jesteśmy zagubieni/ między kopytami porzucamy się na chwilę, na momenty/ Świadoma relacji barwnych i praw kontrastów jestem/ ciągle rozstrzygana, rozstrzygająca się w wielobarwności/ Przebiegając przez przebieralnie mnogie, w pędzie pochwycę/ w pędzie pochwycę werdykty w kopertach, skradnę je/ W najświętsze wedrę się, ukradnę te werdykty potępienia/ Mój śliniak już cały mokry od opowieści uciekających/ Pogubiłam me wdzięczne diademy, dostojne dodatki/ całą biżuterię wyjściową na błądzenia ślepe/ Czyż nie jestem piękniejsza, bo potłuczona i naga?/ Wytańczę sobie kształt grobu/ będę w nim mogła się pomieścić z mymi zapasami/ ze zbiorami słów i obrazów zupełnie bezcennych/ Nie kładź więc na moje oczy monet dla przewoźnika/ dla tego niewidocznego taksówkarza z czarnym uśmiechem/ Chomikowe policzki napełnię pieśniami, będę je jeść/ gdy chlebak pozostanie pusty i bidony wystygną/ Wtedy złożę z nich kadzidło, złoto, mirrę dla przestrzeni/ dla przestrzeni pytających, zostających w wolnym oddechu/ Teraz szukam swego podobieństwa znów, lecz trzy echa słyszę/ milkną z wolna dźwięki wysokie, niskie/ wyskakują jeszcze przede mnie, bym sobie laurki sama sprawiła/ Laury pachnące na wieczną pamiątkę śmierci moich potakujących/ Potakujące śmierci zgadzające się na datę i godzinę zgonu/ Ja, Lacrimosa wątła, wychodzę więc z mroku głębokiego/ może jakaś barwa wychyli mój kształt z czerni i zabierze mnie/ w kolejne długie historie, ciągle wijące się fraktalami, winem/ Pomyśl, jakże przedziwne są smaki tych koncentratów/ koncentratów z niemotyli z pierwszego, z drugiego tłoczenia/ które wylewają się, burzą, rozwalają wszelkie pojemniki/ do przechowywania naczynia rozwalone na trzy części/ Rozwalają się porcelany z dożywotnimi gwarancjami trwałości/ Jakże to wszystko niepraktyczne i najpiękniej niedokładne/ lepienie z niebytów piętrzących się, przy bytach rozrzucanych/ Kimże jestem teraz, gdy siedzę na kanapie, spijając ostatnie nuty/ kokosowym starcem, karuzelą made in Purgatorium malowaną?/ Może jestem w brunatnym wbiciu ciast ciągle się przypalających?/ Segregując odpady do trzech koszyków, ciągle przymrużam oczy/ Mrużę je, by być sędziną zaprawdę sprawiedliwą i litościwą/ Jakże niepurpurowe są me szaty, lekka biel łasi się do mnie/ Wszystko znów zabiorę do siebie, zlepię grzbiet zbioru pieśni/ Musi być on tłusty, chroniący przed wiecznością uczulającą/ mało ciągle na jej temat w miarę szczegółowych przewodników/ Nikt nie wskaże nam odpowiednich linii autobusowych, nazw ulic/ Nie przeczytamy na miękkich okładkach, jakie są ich przywitania/ jak należy mówić i jakie gesty wykonać, nie obrażając ich?/ Nieśmiało spoglądam, wychylam się na palcach, chcąc dojrzeć więcej/ bujam się w mej niepewności, pewności dalszych panoram/ bujam się w sobie, balansując, przekornie wychylając się na boki/ bujam się, wyśpiewując pieśni poranne, zlepione jeszcze z nocą/ Wtedy me oblicze znów się rozjaśni, znów rozpoznam kształty/ które umiem dobrze nazywać po polsku i włosku i je rysować/ Potrafię je jeszcze narysować swym spojrzeniem, więdnącym/ Rebusy przywrócą swą rozpoznawalną treść schowaną/ Roślinność na parapetach systematycznie odżyje/ całkowicie zdziwiona mą pamięcią i troską nagłą/ W głębokich tłach scenografii będę jednak dostrzegać te niebyty/ wycofają się, ustępując temu imiennemu, foremnemu/ Ruszę na zamorskie wycieczki przepełniona ekwipunkiem/ Zatęsknię do brzegów oddalonych i pójdę na plażę się skremować/ Chłodne rozmycie opłucze mnie i pochwyci mnie dla siebie/ Teraz rozrzucam wam kropki na końce jak confetti czarne/ Cieszmy się więc, posypujmy nimi na zakończenie piekła/ tam tkwią wszystkie zakończenia, same końce właśnie tam/ spalone ich lonty, kruszące się ciągle na obrusach odświętnych/ płaczliwy wosk zaświadcza o ich winie i wysokim płomieniu/ nie pozwoli im na jakąkolwiek restaurację dawnych pomników/ Znów zęby się pokrywają zniszczeniem wyśpiewanym/ Trudny jest ten śpiew odepchnięty, kłócący się ze sobą jednocześnie/ śpiewać już nie chcę tak straszliwego udręczenia wypluwanego/ Zamykam piec nastawiany na temperaturę ciał ich własnych/ Odchodzę, łapiąc swój oddech znów w naturalną rytmikę/ Zamorskie krainy wabią mnie swymi smakami nieznanymi/ Powinnam się więc pożegnać ze wszystkim słowami znajomego/ Arriverderci, brunatni z chwilowymi przebarwieniami ku Bogu/ Kazalnicę mą żelazną ominęłam z daleka, nie wznosząc głosu ponad/ gdyż moja brunatność oczywista, zęby połamane na pieśniach/ co je licznie przed wami wywlekałam, ich kwiecistości zawiłe/ Moja ucieczka przed detergentem zaczyna się dopiero/ Znów rozgorzeje bitwa na śmierć, na życie, o światłocienie/ bitwa o przynależność do zbiorów, określających się wciąż na nowo/ Układy współrzędnych z osiami, z ościami, on znów będzie zerem/ Podmywa stopy, jasność gruntu i uzębienia spłukuje/ Przedostaje się tajemnie przez przerwy między wyrazami/ aby podczas nieuwagi głaskać mój biało-czarny grzbiet./ Nadchodź więc i zakończ mnie, zakończ mnie sobą/ wyznacz mi wielość nowych początków, na końcu.